Vrijdag 20 april 2018

PUBLIEK WAS NIET "LUCKY" BIJ JEROEN VAN MERWIJK

Beste meneer Van Merwijk, een dergelijke prachtverzameling liedteksten met uw arrogante  zelfverheerlijkende verhaaltjes is te goed voor een afscheid. Dat maakt de fantoompijn te groot. U zou eigenlijk een programma vol bagger moeten maken. Zodat we kunnen verzuchten: ‘Goddank, die stopt’. Met die woorden nam Ruud Buurman, de grote man achter de Theaterkrant op Internet, vijf jaar geleden afscheid van Jeroen van Merwijk als podiumartiest. Van ‘volle zalen’ heeft Van Merwijk nooit ‘last’ gehad, maar als het publiek helemaal niet meer komt, dan heb je als artiest een groot probleem, want volle zalen is nu net het ultieme doel van iedere schouwburgdirecteur. 
In zijn ‘In Memoriam’ tekende Buurman ook nog het volgende aan: ‘U hebt ons vanaf 1988 dertien keer anderhalf uur aan het denken gezet. Natuurlijk hebt u zo uw vaste stokpaardjes en misschien bent u daar ook wel een beetje klaar mee. U maakte ons ook aan het lachen, als boeren met kiespijn soms. En u haalde en haalt met sarcastisch genoegen het bloed onder onze nagels vandaan met uw elitaire gedrag en superieure houding.  U bent niet zo’n publiekspleasertje. En dan bereik je de grote zalen en het grote publiek niet. Als ook de kleinere zalen voor een van de beste tekstschrijvers van dit land niet vol lopen, krijgt u in dit Lawaaitijdperk te maken met dingen als ‘marktwerking’. Daar kan geen elitair elan tegenop’.
Marktwerking. Dat woord zette Van Merwijk ongetwijfeld aan het denken.  Plots herinnerde hij zich dat zijn ouwe Haagse maatje Harrie Jekkers destijds wel heel plots uit de schijnwerpers was verdwenen, terwijl zijn populariteit allesbehalve tanende was.  ‘Zou Harrie het willen wagen met mij?’, was een gedachte die hem niet meer los liet. Dat schilderen, de tweede poot van zijn bestaan,  was ook niet bepaald een succes, dus waarom de stoute schoenen niet aangetrokken en Jekkers een niet te versmaden aanzoek doen? Harrie zei ja tegen een eenmalig duobestaan, en zie, Jeroen van Merwijk stond zowaar voor de eerste keer in zijn carrière in het grote zalencircuit.  De recensies waren overwegend positief en gesterkt door dat succes besloot Harrie Jekkers zijn oude stiel weer volledig op te pakken. Maar dan wel met ‘zijn’ Klein Orkest.  Het publiek kwam massaal af op ‘Later is allang begonnen en vroeger komt nog 1 keer terug’. Het uitverkochte huis op zaterdag 10 maart in De Kring was bepaald geen uitzondering.   Jeroen van Merwijk keerde weer terug naar zijn atelier en richtte zijn creatieve pijlen op zijn solo-expositie ‘In Mijn Atelier’, wat hij heel letterlijk nam.
‘Ik had veel contact met het publiek. Als buiten mensen voorbij liepen die naar me keken, wenkte ik ze naar binnen als een hoer. Ik heb veel leuke mensen ontmoet, echte Utrechters maar ook toeristen’, blikte hij geamuseerd terug in een recent interview. Maar Van Merwijk had ook een nieuwtje in petto voor zijn gesprekspartner. Waarom zou je anders een interview geven?  ‘Ik schrijf aan een nieuw programma. Ik heb de kans gekregen mijn zieltogende carrière nieuw leven in te blazen. De show heet Lucky en gaat over het tien weken oude katje dat ik gevonden heb. Het is jong, maar heeft veel meegemaakt; het is een reïncarnatie van onder anderen Socrates en Michelangelo. Hij kan praten en heeft duidelijke meningen. Zo vindt hij mij een slappe zak en dat mijn cabaret is afgegleden’. Als try-out-voorstelling was die comebackshow donderdag te zien in De Kring. Kennelijk was de nieuwsgierigheid van het theaterpubliek voldoende gewekt, want de opkomst was best redelijk. De toelichting die hij zelf gaf, stemde niet bepaald vrolijk en hij bezorgde mij bij zijn rentree niet bepaald een Lucky-feeling. Voor de pauze kabbelt het gesproken gedeelte rustig voort, af en toe afgewisseld met aardige maar niet echt hoogstaande liedjes. In het tweede gedeelte verschijnt hij als een of andere alter-ego op het podium en met dat gedeelte mag hij wat mij betreft in zijn geheel terugkeren naar de tekentafel. Een hoop gebral en kwetsende songteksten. Meer is het niet. De fijnzinnigheid waar Buurman aan refereerde was hier volledig afwezig. Het grootste probleem is echter dat Van Merwijk eigenlijk niets meer te melden heeft dat al niet eerder en veel beter is gedaan. Dat verhaal over dat zwerfkatje spreekt ook niet bepaald tot de verbeelding. Misschien kan hij Harrie Jekkers toch beter nog eens een keer verleidelijk aankijken. Wellicht beleeft hij dan wederom een ‘Lucky-day’. Met dit programma zit dat er niet in, vrees ik.  


Jeroen van Merwijk – Lucky (try-out)  - Gezien door Jaap Pleij op donderdag 19 april in de kleine zaal van De Kring.