R   E   C   E   N   T



Woensdag 22 mei

'EMMA WIL LEVEN' VERDIENT PASSENDER AMBIANCE

In De Kring in Roosendaal ging de voorstelling ‘Emma wil leven’, een tour-de-force van actrice Lisse Knaapen, dinsdagavond helaas de mist in doordat de tekst nauwelijks verstaanbaar was. Lisse’s stemgeluid was (deze avond) te zwak om de hogere rijen te bereiken. Dat lag deels ook aan de techniek, maar het is natuurlijk onbegrijpelijk dat deze tekortkoming bij het soundchecken niet werd opgemerkt.
Deze voorstelling over de duistere stem van anorexia was te midden van een ‘kring’ van toeschouwers ongetwijfeld veel beter uit de verf gekomen. Dan was er ongetwijfeld wel sprake geweest van een mooie intense toneelervaring. Nu overheerste de kater van een gemiste kans. Bij monologen zou ‘spelen tussen het publiek’ eigenlijk de standaardprocedure moeten zijn, tenzij er een steekhoudende reden is om daar van af te wijken. De afstand tussen podium en tribune was bij Emma’s zoektocht naar controle over haar leven in De Kring letterlijk en figuurlijk te groot. 
Het volume dat de acteurs op het podium produceren krijgt helaas veel te weinig aandacht, eerst tijdens de opleiding en later bij de opvoeringen. Kijk nog eens goed naar oude beelden van Ko van Dijk, zou ik hedendaagse studenten willen adviseren. Dan zie je een ware theatrale stormkracht aan het werk. De acteerprestaties en de stemtechniek van Ko zouden dan ook verplichte lesstof moeten zijn. Ik prijs me gelukkig dat ik deze gigant (in een grijs verleden weliswaar) nog aan het werk heb mogen zien. Een betere acteur heeft Nederland nooit gekend. Zijn donderspeech als Marcus Antonius in Shakespeare’s ‘Julius Caesar’, waarmee hij het Romeinse volk tot opstand wist te bewegen tegen Caesar’s moordenaars Brutus en Cassius, geldt nog steeds als een van de hoogtepunten in de Nederlandse toneelgeschiedenis.


FOTO: ANNEMIEKE VAN DER TOGT


Emma wil leven – Spel Lisse Knaapen, regie Benno Hoogveld, script Marc Veerkamp. De monoloog is gebaseerd op de gelijknamige documentaire van Jessica Villerius. Gezien op dinsdag 21 mei in de kleine zaal van De Kring.


Dinsdag 21 mei

JAN ROTBAND SCHITTERT IN DE KRING

Het had natuurlijk veel eerder moeten gebeuren, maar nu Jan Rot de overstap heeft gemaakt van Antwerpen naar Rotterdam kan de uitdrukking ‘Hoe dichter bij Dordt hoe rotter het wordt’ definitief bij het oud vuil worden gezet. In de stad die zo mooi op zijn achternaam aansluit, zocht en vond het genie de inspiratie voor weer een nieuwe reeks prachtige hertalingen. Voor het eerst sinds zijn Engelstalige periode laat hij zich in het programma ‘Het Beste’ op het podium vergezellen door een heuse band. En wat voor een band? Stuk-voor-stuk absolute topartiesten. Van zenuwen (voor zo’n voorstelling) heeft hij nooit last gezet, maar wat moet Rot zich geweldig lekker in zijn vel voelen in de wetenschap  dat hij deze show niet geheel in zijn eentje hoeft te dragen.


Maandag 20 mei

JACQUES BREL ZAG DE VROUW ALS EEN VERRUKKELIJKE VIJAND

In de trein naar Bergen op Zoom informeerde de dienstdoende conducteur heel vriendelijk of ik daar iets leuks ging doen. Nu ga ik altijd al met opgewekt gemoed naar ’t Krabbegat. Met de voorstelling  ‘Vive Brel!’ in het Markiezenhof in het vooruitzicht kon ik die vraag naar eer en geweten bovenmatig enthousiast met ‘ja nou’ beantwoorden. Ik was bepaald niet de meest vroege vogel die richting middeleeuws Stadspaleis koerste. ‘In het begin van de ochtend spoedde Michael Abspoel zich vanuit Amsterdam naar Het Markiezenhof’. Brel wordt in deze productie vertolkt door deze theatermaker die het grote publiek vooral bij is gebleven door de zin ‘Aan het begin van de avond spoedt Nederland zich huiswaarts’ waarmee een vast onderdeel uit het tv-programma ‘Man Bijt Hond’ werd ingeleid.


Zaterdag 18 mei

BLUEBETTES STAAN VOOR DE GEZELLIGE KANT VAN DE JAREN 60

Betrapt! Voor de eerste keer in mijn langdurige relatie met De Kring ben ik vrijdagavond door de artiest van dienst vrij snel herkend als ‘recensent’.  Die eer komt toe aan Arlette Swartjes, de roodharige leading lady van The Bluebettes tijdens de voorstelling ‘Best of the Sixties’. In de gouden jaren zestig was de jukebox voor de ‘opgeschoten’ jeugd wat nu de smartphone of de I-Pad is voor de hedendaagse jeugd. Een ouderwets puur Nederlands kwartje gaf recht op drie liedjes. Omdat de dames voor het repertoire van deze nostalgische productie de keus hebben uit circa zesduizend liedjes mocht een willekeurig gekozen persoon in het publiek met enige regelmaat bepalen welk nummer er vervolgens moest worden ingezet. U raadt het al. Die eerste willekeurige persoon was ik. Ik liet mijn oog al snel vallen op een klassieker van Dusty Springfield, maar ik zag ook nog wat anders. Achter ‘Je bent niet hip’ stond de naam van Ria Valk in gevuld, terwijl iedereen – elke rechtgeaarde (ex)Rotterdammer toch zeker- weet dat daar de naam van Patricia Paay hoort te staan.


Vrijdag 17 mei

DE DAG DAT IK ROBERT LONG INTERVIEWDE

Zo pakkend als de theatershow met Jenny Arean is het niet, zo indrukwekkend als de musical met Paul Groot is het evenmin, maar dat neemt niet weg dat de voorstelling ‘De Dag dat ik Robert Long ontmoette..’  het aanzien en vooral aanhoren meer dan waard is. De titel doet wel onlogisch aan, want geen van de solisten – Maaike Widdershoven, Roberto de Groot, Julia Herfst en Wil van der Meer - in deze productie hebben hem ooit echt ontmoet.  Van der Meer mocht dankzij een klein rolletje in de musical Tsjechov even aan zijn grote voorbeeld snuffelen, Widdershoven kreeg toestemming hem kort te interviewen voor de schoolkrant, maar De Groot en Herfst hebben Long zelfs helemaal nooit live zien optreden.


Vrijdag 17 mei

BRABANTSE JODEN 'MOESTEN ER MAAR HET BESTE VAN ZIEN TE MAKEN'

Na de ‘oorlog als spektakel’, verwoord door Simon Corstjens en Paul Hulsenboom, stond afgelopen dinsdag in de kleine zaal van De Kring de tweede erfgoedlezing in het teken van ‘Vrijheid en Vervolging’. Hoogleraar Arnoud Jan-Bijsterveld heeft een uitgebreide studie  gemaakt van de impact die de Jodenvervolging in de provincie Brabant had op bestuur en bewoners. De andere spreker was auteur Robert W. Catsburg, die een met enkele historische filmpjes omlijste lezing hield over de bevrijding van Woensdrecht, Bergen op Zoom en Steenbergen door de Canadezen in 1944, toegespitst op de Operation Suitcase, de slag om de De Schelde. Maar de meeste aandacht ging naar zijn meest recente ruim zeshonderd pagina’s dikke boek ‘Het Negende Beleg’, waarin ook de bevrijding van Essen en Wouwse Plantage een plek hebben gekregen. ‘U ziet het, dames en heren, de heer Catsburg is niet van de dunne boeken’, kreeg archivaris Joss Hopstaken de lachers op zijn hand (ook die van Catsburg zelf) bij de introductie van deze tweede spreker.
Maar veel meer indruk maakte Bijsterveld, verbonden aan de Universiteit van Tilburg en gespecialiseerd in cultuur- en maatschappijgeschiedenis, met zijn bij vlagen verbijsterende verhaal over hoe ambtelijk en nauwgezet de jodenvervolging  in deze contreien in zijn werk ging. Roosendaal speelde slechts een bescheiden rol in deze verhandeling.


Maandag 13 mei

HET BEELD VAN DE ZORG VERDIENT BIJSTELLING

In het voorwoord van AD-Magazine (ook bij BN/DeStem gevoegd) van afgelopen zaterdag verhaalt redacteur Anniek van den Brand over een 81-jarige vriendin die in een ziekenhuis belandde na een val op het tuinpad, waarbij ze haar been brak.  Anniek raakte daarbij nogal onder de indruk van de zorg die haar vriendin ten deel viel. Zo liep er regelmatig een verpleegkundige ‘haar kamer binnen waar we samen aan tafel zaten. Of we misschien thee wilden, of iets anders’.  Inderdaad een vakvrouw die precies de juiste snaar wist te raken bij de enigszins verwarde patiënt.  Helaas gaat het er niet in elk ziekenhuis ‘zo geduldig, diep menselijk en met verstand van zaken aan toe’.


Zondag 12 mei

VROUWEN VAN WANTEN ZETTEN PUBLIEK AAN HET DENKEN

Oudere generaties pijnigen de hersens al lang over de vraag hoe de jongeren te betrekken bij de herdenkingsactiviteiten rond de Tweede Wereldoorlog. De tijd dat niemand de periode 1940-1945 nog bewust heeft meegemaakt, komt langzamerhand in zicht en daarom is het hoog tijd om de fakkel door te geven. In Roosendaal zijn het de jongeren zelf die daartoe het initiatief hebben genomen. Een kort plechtig moment van amper vijftien minuten bij het monument in de Parklaan is voor de jongere generatie niet toereikend. Vorige week zaterdag woonde een overwegend jeugdig publiek een alternatieve herdenkingsceremonie bij in de grote zaal van De Kring. Het theatercollectief Vrouwen van Wanten, bestaande uit Sofie Habets, Martine van Leengoed (choreografie) en Romy Rockx, deed daar nog een schepje bovenop met de locatievoorstelling ‘Perron 1’. In Roosendaal heel toepasselijk gespeeld in de vroegere stationsrestauratie van het NS-station.


Zaterdag 11 mei

TROUWEN DOOR DE JAREN HEEN

Wim Kan mag dan over de katholieke geestelijkheid eens gezegd hebben ‘Als je het spel niet speelt, moet je je ook niet met de spelregels bemoeien’, dat belette vicaris-generaal Vincent Schoenmakers geenszins om op uitnodiging van Huize St. Elisabeth een lezing over ‘trouwen door de jaren heen’ te verzorgen in restaurant ’t Trefpunt.
De verhandeling van Schoenmakers, die op 12 juni 2015 zijn vijftigjarig priesterjubileum vierde, was een onderdeel van een week die in St. Elisbeth geheel in het teken stond van het huwelijks(on)geluk.


Zaterdag 11 mei

ERFGOEDCOLLEGE OVER VRIJHEID EN VERVOLGING

Het tweede Erfgoedcollege in een reeks van vijf met als sprekers Arnoud-Jan Bijsterveld en Robert W. Catsburg wordt gehouden op dinsdag 14 mei vanaf 14.00 uur in de kleine zaal van De Kring. In deze  tweede bijeenkomst staan de oorlogsjaren in (West-) Brabant centraal.
Arnoud-Jan Bijsterveld is werkzaam als hoogleraar aan de Universiteit Tilburg en is gespecialiseerd in cultuur- en maatschappijgeschiedenis (in het bijzonder in dat van Brabant). Bijsterveld zal stil staan bij de (maatschappelijke) impact die de Tweede Wereldoorlog in het algemeen en de Jodenvervolging in het bijzonder had op Brabant. Robert W. Catsburg is auteur en expert op het gebied van de bevrijding van de Brabantse Wal. Zijn historische werken gaan dan ook grotendeels over de bevrijding van Woensdrecht, Bergen op Zoom en Steenbergen door de Canadezen in 1944. Catsburg vertelt in zijn lezing over Operation Suitcase (de slag om de Schelde); het onderwerp van zijn meest recente werk Het Negende Beleg, waarin ook de bevrijding van Essen en Wouwse Plantage een plaats hebben gekregen.
Kaarten voor dit tweede college zijn te bestellen via de website van De Kring en verkrijgbaar bij de kassa. Later dit jaar zijn nog twee Erfgoedverhalen geprogrammeerd, aangevuld met een lezing van Jacques Klöters voorafgaand aan de Open Monumentendag (vrijdag 13 september). Volgens directeur Jan-Hein Sloesen begint het inmiddels aardig storm te lopen voor de lezing van Klöters, snel kaarten reserveren is hier dus geboden!


Zaterdag 11 mei

VERDWENEN SCHILDERIJ TERUGGEVONDEN IN VAN LOONPARK

Bij het opruimen van mijn berging in de Marktstede stuitte ik op enkele schilderijen van eigen hand die daar al geruime tijd opgeslagen lagen. Kunst moet gezien worden en aangezien het toeval wilde dat er in de gang naar de berging, die tevens als expositieruimte dienst doet, twee spijkers waren vrijgekomen, heb ik ze daar –uiteraard op eigen risico- opgehangen. Het ging om een klein portret van een oud-burgemeester van Klundert, en een in grijs-zwart-wit-geschilderde ‘Grenswacht’ in militaire outfit. Dat laatste schilderij leverde mede vanwege de strategische positie waar het hing, veel positieve reacties op. Ik keek vreemd op toen ik enkele weken na blootstelling moest constateren dat de op hout geschilderde afbeelding spoorloos verdwenen was. Schouderophalend berustte ik in de diefstal, er van uitgaand dat de dader het schilderij kennelijk zo mooi vond dat hij het meegenomen had om er thuis in alle rust en stilte van te genieten. Er hangen weliswaar camera’s in de berging van Marktstede, maar om die beelden op te vragen, leek me ook weer wat overdreven. Altijd in eerste instantie gelovend in het goede in de mens, suste ik mijn gemoedrust met de gedachte dat de ‘Grenswacht’ een goed nieuw thuis had gevonden.


Vrijdag 10 mei

TONEELSTUK 'TURKS FRUIT' VOEGT WEINIG TOE AAN DE FILM

Als je de film ‘Turks Fruit’ uit 1971 naar de roman van Jan Wolkers nog eens terugkijkt, snap je niet waarom er toen zoveel ophef over werd gemaakt. Rutger Hauer liep voortdurend als een geile, lompe aap zijn geslachtsdeel achterna in het Amsterdam van de jaren zeventig. Monique van de Ven mocht daar slechts wat hysterisch gegil en geil gedrag tegenover stellen. Een behoorlijke dialoog was Erik en Olga niet gegund, en daarom heb ik het ranzige- en onzinnige vehikel na de laatste kijkbeurt op video met genoegen in de vuilnisemmer gedeponeerd. Het was mij kort voor zijn overlijden nog gegund om Jan Wolkers te interviewen in mijn radioprogramma Spotlight, en uiteraard kwam dit bioscoopsucces ook ter sprake. Met milde spot vertrouwde Wolkers me toe de film nog steeds als een genoeglijke ervaring te beschouwen, maar dat een nieuwe versie ongetwijfeld veel meer recht zal doen aan zijn roman. Daarom was ik erg benieuwd naar de toneelvertaling, verrassend genoeg geregisseerd door een vrouw (Hanneke Braam), waarin heel wat minder verrassend Olga en haar (film/toneelmoeder, op het podium vertolkt door Debbie Korper –bekend van ‘De Luizenmoeder’) heel wat beter uit de verf komen.


Dinsdag 7 mei

HET ZIJN ECHT NIET ALLEMAAL ENGELTJES IN DE ZORG

Het beeld dat van de twee boeken (‘Ma’ en ‘Ach moedertje lief’) die sportjournalist Hugo Borst over zijn inmiddels overleden moeder heeft geschreven, blijft hangen, is dat het vrijwel allemaal zichzelf volledig wegcijferende ‘engeltjes’ zijn die in de zorginstellingen hun emplooi hebben. Ze kunnen weliswaar niet de zorg bieden die ze graag zouden willen bieden, maar dat ligt niet aan de ‘engeltjes’. Dat probleem is veroorzaakt door al die ‘gewetenloze’ zorgmanagers die hun ondergeschikte medewerkers verplichten uitgebreide administratieve taken en voor de buitenwacht zinloze bureaucratische handelingen te verrichten.


Maandag 6 mei

BRASS BAND EN DICHTERSCOLLECTIEF GESLAAGDE COMBINATIE

Onder de noemer ‘De Dag van de Vrijheid’ zorgde de Brass Band Roosendaal  samen met het dichterscollectief in de centrale hal van Parrotia voor wat bezoeker Francois Mortier als een ‘creatieve invulling die precies bij deze bevrijdingsdag past’ typeerde.  Daarmee had hij geen woord teveel gezegd, de ruim twee jaar geleden opgerichte brass band bleek een waardevolle aanvulling op het toch al rijke muzikale palet van Roosendaal. Het concert stond naast 5 mei in het teken van 75 jaar bevrijding van de stad, een gebeurtenis die rond eind oktober groots en op diverse manieren herdacht gaat worden, onder meer met een speciale uitgave van het jaarboek van stichting De Ghulden Roos. Het weer werkte deze dag volledig mee. Wanneer er geen neerslag was, zorgde de harde wind er wel voor dat de vertier zoekende mens dit vooral binnen zocht.  In Parrotia waren ze op de juiste plek voor een hartverwarmende ervaring.


Zondag 5 mei

NATIONALE JONGERENHERDENKING TREKT WEER 400 BEZOEKERS

Om 19.48 uur gingen zaterdagavond in de grote zaal van De Kring de smartphonetjes massaal omhoog om te participeren in het Smartphone Orchestra. De toeschouwers werden door presentatrice Gwen van Poorten, die enige nationale bekendheid ontleent aan een seks-drugs-programmaatje dat ze in 2018 voor BNN/VARA presenteerde, nadrukkelijk gemaand de telefoons niet op stil te zetten. Anders zou de eendrachtige samenwerking met het Oude Luxor in Rotterdam wel eens de mist in kunnen gaan. Voor de tweede keer was De Kring ter gelegenheid van 4 mei het decor voor de Nationale Jongeren Herdenking.


Zaterdag 4 mei

LATEN WE HEEL EERLIJK ZIJN

Het is immer ongeloofwaardig wanneer acteurs zonder het podium te verlaten en zonder van kledij te wisselen, een dubbelrol vertolken. Kennelijk is hier sprake van een low-budget-productie van het duo Rick Engelkes en Richard Kemper , maar met twee extra acteurs was de amusementswaarde van deze voorstelling beslist hoger geweest.
Hanneke Drenth wist gelukkig nog twee verschillende personages uit te beelden, de zo ruim met roem overladen Beau Schneider slaagde daar echter in het geheel niet in. Daarvoor waren zijn beide types te eendimensionaal. Gelukkig was deze voorstelling in de grote zaal van De Kring goed verstaanbaar. Dat is helaas wel eens anders geweest. Owen Schumacher schitterde wel in zijn ene rol van de ultieme schlemiel, de bankemployé die eigenlijk geen bankemployé meer was. Tot overmaat van ramp kan zijn relatie met ex-vrouw Hanneke ook wel een stevige opknapbeurt gebruiken.


'Laten we eerlijk zijn', te zien geweest op vrijdag 3 mei in de grote zaal van De Kring.

 

FOTO: Peggy de Haan


Zaterdag 4 mei

PVC MELDT ZICH VOOR OPEN REDACTIEVERGADERING BN/DESTEM

Geachte mevrouw H. van der Kaa,
 
Graag maak ik gebruik van de invitatie om een open redactievergadering van de redactie Roosendaal van BN/DeStem bij te wonen.
Dat is voor mij een uitgelezen mogelijkheid om aan Hille van der Kaa te vragen hoe de redactionele boycot van de PVC en zijn partijleider persoonlijk nu precies in elkaar steekt.
Zo wil ik weten welke criteria hiervoor gelden, van wie dat besluit nu precies afkomstig is en vooral hoe dat besluit is genomen.
Als dat geen prachtig en vooral openhartig krantenartikel oplevert, mits mevrouw Van der Kaa eindelijk bereid is open kaart te spelen, weet ik het niet meer.
Uit het oogpunt van transparantie zou het wenselijk zijn indien de notulen van dit besluit daarbij worden gepubliceerd.
Wat er aan de huidige berichtgeving in ‘De Wakkere Krant van West-Brabant’ mankeert, heb ik reeds vastgelegd in een uitgebreide notitie die ik aanvankelijk had willen bespreken in het Lezerspanel op 21 maart, waar ik echter op het laatste moment uit werd verwijderd.  Gespreksstof genoeg dus. Ik zie de uitnodiging van mevrouw Van der Kaa voor deze herkansing, zeker omdat deze is voorzien van een uitgebreide motivatie, dan ook met belangstelling tegemoet.
Een uitgebreid Mea Culpa voor de onverkwikkelijke gang van zaken op 21 maart (geheel verzwegen door mevrouw Van der Kaa in haar persoonlijke terugblik)  lijkt mij hier ook wel op zijn plaats.
Graag verneem ik nog wel vooraf wat het honorarium is voor deze ad-hoc-redactiebijdrage . Aan goede- en waardevolle suggesties hangt nu eenmaal een prijskaartje.
 
Met liefdevolle groet,  Jaap Pleij  


Vrijdag 3 mei

GEMEENTE DIENT EVENEMENTENTERREIN AAN TE WIJZEN

Geen DJ-geluidsterreur meer op (uitgerekend) Bevrijdingsdag in het Emile van Loonpark. Dat was vorig jaar in het bilaterale overleg tussen de PVC en wethouder Toine Theunis duidelijk afgesproken. Ik was daarom nogal verbaasd dat voor het programma van het komende Bevrijdingsfestival dit jaar in het park wederom is gekozen voor het keiharde elektronische geluid, dit keer voortgebracht door BIGGI en het DJ-duo Sensue en Ralvero. Toen ik Theunis herinnerde aan deze mondelinge afspraak, bestond zijn reactie uit slechts een regeltje, waarin de wethouder liet weten geen invloed te hebben op de verleende vergunning en dat voor zover hem bekend de vergunning is verleend tot 23.00 uur.


Vrijdag 3 mei

WALTER SCHNEIDERS PRESENTEERT 'DONOR MAFFIA'

Het is weer een tijd geleden dat er een boek is uitgekomen van de Roosendaalse auteur Walter Schneider. Hij heeft de afgelopen jaren echter niet in ledigheid doorgebracht, Walter laat in deze derde thriller zijn licht schijnen over de ‘Donor Maffia’. Het boek wordt gepresenteerd op donderdag 23 mei in de bovenzaal van cafe-restaurant Captain Cook’s aan de Markt, eventueel bereikbaar via de lift. De auteur informeert zijn gehoor middels een gedetailleerde uiteenzetting en een beeldrapportage over Denemarken en het maffiagebied in Sicilie over de wijze hoe ‘Donor Maffia’  tot stand is gekomen. 
Het programma (met muzikale omlijsting van DJ Melvin Roks) wordt halverwege onderbroken voor het uitbrengen  van een toost met de nationale Deense drank Aquavit.  Het boek is deze avond te koop voor de actieprijs van 22,50 euro, inclusief consumptiebon. De aanvang is om 20.00 uur. Wie verhinderd is de presentatiebijeenkomst bij te wonen, kan het boek bestellen via https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=9611 of via info@leeswalterschneiders.com of via www.leeswalterschneiders.com. Verder is er nog de mogelijkheid de presentatie bij te wonen op vrijdag 7 juni 2019 om 18.30 uur in de Bibliotheek VANnU in gebouw Parrotia als onderdeel van de ‘Lezersproeverij voor thrillers’.


Woensdag 1 mei

DE KRING VIERT 110-JARIG BESTAAN IN THE LOODS

De viering van het 110-jarig bestaan van De Kring biedt Roosendaal de mogelijkheid om de gemiste kans van 2018 een klein beetje goed te maken. In de festiviteiten waarmee toen werd stilgestaan bij het 750-jarig bestaan was er nauwelijks podiumaandacht voor de (culturele) historie van de stad die tien jaar eerder het 200-jarig bestaan van zijn stadsrechten luister bij zette. Anton Dautzenberg en Diederik Stapel hebben de pen ter hand genomen om een spektakelstuk te schrijven met als insteek de criminaliteit die hier ook hevig woekerde. Het Zuidelijk Toneel, dat dit seizoen in De Kring verstek liet gaan met ‘The World According to Kubrick’, werd een herkansing gegund en is nu mede verantwoordelijk voor de opvoering van het eindresultaat van deze eendrachtige samenwerking, getiteld ‘De Achterkant van Roosendaal’. De productie wordt op 26, 27 en 28 september gespeeld in The Loods aan de Oostelijke-Havendijk.
Opvallend is dat het enigszins reguliere Roosendaalse theaterleven in 1903 ook van start ging met een opvoering die criminaliteit als onderwerp had. Het gebouw van de ‘Katholieke Kring’ liet nog enkele jaren op zich wachten, daarom liet De Koninklijke Erkende Toneelvereeniging Onderling Kunstgenot het oog vallen op de ‘grote zaal van den heer C. Vergouwen-Broos’ aan de Van Gilsestraat voor de eenmalige voorstelling van ‘Pierre de Galeiboef’. Voor de twee kwartjes toegangsprijs kregen de toeschouwers ook nog ‘Eenige Comische Voordrachten’ voorgeschoteld. De eerste ‘vertooning’, tevens de officiële opening van het gebouw der Vereeniging Katholieke Kring, was het ‘Luisterrijk Pausfeest’ op zondag 18 april 1909 des namiddags ten 4 uur met als feestredenaar Mgr G.W. Konings van Amsterdam, muzikaal ondersteund door de Koninklijke Zangvereeniging Breda’s Mannenkoor en de Stafmuziek van het 6e Regiment Infanterie. Niet bekend is of de feestrede van deze mgr. Konings uit Amsterdam bewaard is gebleven, maar volgens de overlevering sprak hij ‘over de eigentijdse strijd om de katholieke beginselen in het licht van de eeuwenlange strijd van de pausen in navolging van Christus Lijden’. Dagblad De Grondwet meldde dat zeker zevenhonderd aanwezigen de opening hadden bijgewoond. De krant sprak ook nog van ‘een enorme feestzaal met grootsche galerij en ongeveer duizend zitplaatsen. Mijn illustere voorganger van weleer was kennelijk nogal onder de indruk van het geheel getuige zijn lyrisch verslag: ‘Het diep-breede tooneel met z’n enorme hoogte en de prachtig beschilderde coulissen, die volgens de nieuwste eischen door gelijktijdig ophalen in een minimum tijd zalen, binnenkamers, grootsteedsche pleinen en fraaie bosch-panorama’s den bezoekers voor de oogen kunnen tooveren, is wel een van de doelmatigste die we ooit in een feestzaal zagen aangebracht’. Later werden bij dit enthousiaste- maar ietwat voorbarige oordeel diverse kritische kanttekeningen geplaatst.     


Dinsdag 30 april

MINISTER DE JONGE REAGEERT OP 'MA IN HUIZE ST. ELISABETH'

De reactie van minister Hugo de Jonge van het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport op mijn aan hem toegezonden boek ‘Ma in Huize St. Elisabeth’ heeft diverse maanden op zich laten wachten. Maar daar was een plausibele reden voor.  In zijn brief, die afgelopen week ten langen leste arriveerde, liet de minister weten ‘pas te willen reageren nadat hij het boek helemaal had gelezen’.  Dat was dus kortelings het geval. Allereerst kreeg ik een bittere pil te slikken. Mijn boek bevat onder meer een ‘pleijdooi’ om de absurd hoge, maandelijkse bijdrage (een bedrag dat zo ongeveer de gehele AOW-uitkering opslokt) die bewoners van zorginstellingen aan het CAK moeten betalen fors te verlagen, met minstens vijftig procent.


Maandag 29 april

TUNNELTJE 'ONDER DE SCHUIVEN' NU GEVARENZONE

Een geel bord waarschuwde de passanten dat de spoorwegovergang Kade/Stationsstraat, beter bekend als ‘De Schuiven’, van 23 tot en met 26 april afgesloten zou zijn in verband met werkzaamheden. Vanwege koningsdag was de overgang een dag later nog steeds hermetisch afgesloten voor menselijk en motorisch verkeer.  Dat kwam de gemeente dus wel mooi uit. Maandagochtend 29 april nog steeds van hetzelfde laken een pak. Op zich is dat niet zo verwonderlijk, renovatie- en bouwprojecten worden in Roosendaal zelden in de toegemeten tijd afgerond.
Maar het is wel jammer dat de gemeente deze situatie niet meteen  aangegrepen heeft om structurele veiligheidsmaatregelen in en rond het tunneltje, de enige resterende verbinding,  te nemen. Het zal menigeen opgevallen zijn dat fietsers komende vanuit de HGD-straat ter hoogte van de verkeerslichten de Stationsstraat schuin overstaken om linea recta naar het tunneltje te rijden., waar ze met een hoge snelheid in verdwenen.  Met eigen ogen heb ik gezien dat dit roekeloze verkeersgedrag regelmatig bijna-botsingen met argeloze voetgangers  ten gevolge had. Het is weliswaar verboden om in het tunneltje te fietsen of te brommen, maar handhavers waren in geen velden of wegen te bekennen.  Daar had gedurende de renovatieperiode best wat extra aandacht naar uit mogen gaan. Ik heb de gemeente regelmatig geadviseerd om zogeheten verkeersremmers aan te brengen bij de entree van het tunneltje, aan beide zijden uiteraard.  De reactie van de communicatiemedewerker namens het College was verbijsterend: gaan we niet doen, passanten moeten maar uitkijken. Fijn om een gemeentebestuur te hebben dat zo ‘bezorgd’ is om het welzijn van zijn ingezetenen. Voorts zou het gemeentebestuur ProRail nog eens dringend moeten verzoeken om ‘de schuiven’ niet direct na het ringelen van de bellen te laten zakken. Ik heb al menig senior met een rollator die zich halverwege bevond in paniek zien raken. Ooit heb ik zelf eens een oudere dame, die figuurlijk de weg volkomen kwijt was,  letterlijk de helpende hand moeten bieden om een ernstig ongeluk te voorkomen. De reactie van de gemeente was wederom beschamend: u moet niet bij ons zijn, maar bij ProRail. Ik zal deze zaken maar weer eens onder de aandacht van wethouder Theunis brengen. ‘Onze’ Toine krijgt het druk tijdens dat koffie-uurtje op 15 mei in Parrotia. 


Zondag 28 april

LAAT DE GEMEENTE HAAR CORRESPONDENTIE AFHANDELEN

Een opvallend berichtje in het oersaaie gemeentelijk informatie-orgaan Stadserf. De gemeente nodigt de ingezetenen uit om binnenkort een bakkie (koffie) te komen doen in Parrotia. Ze worden op woensdagmiddag 15 mei tussen 15.00 en 16.00 uur ontvangen door de RL-wethouders Toine Theunis en Inge Raaijmakers. De bestuurders willen van hun gesprekspartners vernemen welk waardeoordeel ze toekennen aan het wonen in Roosendaal en waar hun favoriete plekjes zich bevinden. Ook mogen ze aangeven welke zaken anders kunnen en wat er de komende tien jaar nodig is om prettig te (blijven) wonen.  Best leuk zo’n charme-offensief. Broodnodig ook, van alle kanten ligt dit gemeentebestuur immers onder vuur vanwege zijn onvermogen tot communiceren.


Zondag 28 april

BENOEM MARK RUTTE TOT STAATSHOOFD

De Volkskrant had voor het interview met Max-baas Jan Slagter weer eens voor die vreemde vergelijkingsvorm gekozen. Wat het voor nut heeft om op deze wijze appels en peren te vergelijken, zeker waar het de vraag ‘Koning Willem-Alexander of Máxima?’ betreft, is mij niet duidelijk. Er kleeft ook een groot nadeel aan. Doorvragen is niet mogelijk. Slagter sluit zijn reactie op deze vraag af met het domme cliché-oordeel ‘Republikeinen zeggen dat het zo duur is en dat we een president moeten hebben. Alsof dat allemaal niets kost’.


Zaterdag 27 april

WEGBLIJVERS KREGEN ONGELIJK BIJ CONCERT AMPA JAZZ

Of we nu net als in 2018 een horrorzomer tegemoet gaan of niet, met die lege, zinloze zomermaanden in zicht probeer je als theaterliefhebber nog zoveel mogelijk mee te pakken van wat De Kring in deze einde seizoensperiode nog te bieden heeft. Aanvankelijk had ik voor woensdag 24 april een Cinema Paradisovoorstelling in het City Theater op het programma staan, maar omdat live entertainment mijn inziens altijd voorrrang verdient op wat op beeld is vastgelegd, besloot ik ‘Woman at War’ in het Ijslandse natuurschoon nog maar even te laten voor wat het is. In samenwerking met de Fontys Hogeschool voor de Kunsten in Tilburg (AMPA) had De Kring voor deze avond een dubbelconcert ingelast van het Close Harmony Ensemble en het Orchestra Alegria en dat liet ik op het nippertje toch maar prefereren.


Zaterdag 27 april

ROOS SYMBOOL VOOR LIEFDE, SCHOONHEID EN VREUGDE

Op de dag dat De Kring bekend maakte dat contant geld per 1 september niet meer als betaalmiddel geldt in de cultuurtempel en Roosendaal daarmee dus weer een stukje (klant)onvriendelijker is geworden, kreeg ik bij het doorworstelen van recente krantenknipsels de column ‘ROOS’ van Sylvia Witteman nog eens onder ogen. Het visitekaartje van de Volkskrant dat we in tegenstelling tot die verwaande Angela de Jong van het AD helaas zelden in talkshows te zien krijgen, verhaalt op haar vaste plekje over een roos gekoppeld aan een papiertje met tekst dat ze ‘op de markt’ (een van de vele in Amsterdam waarschijnlijk) in de handen kreeg gedrukt door ‘twee gehoofd doekte vrouwen met identieke witte jacks aan’. Om aan duidelijkheid niets te wensen over te laten, waren de jacks voorzien van de tekst ‘Hallo, wij zijn moslims’.


PROEVE VAN EEN NIEUW ROOSENDAALS STADSLIED

Huizen hoog, een televisiemast
Het wakend oog op ons gericht
Zo schoon, 't beeld van deze stad
Alsof zij door de ROOS wordt verlicht
Een zwaan die rust, in Emile’s fraaie park
Daar admiraal Lonck in zijn hemelsblauwe ark .

Refrein:
Roosendaal, West-Brabant Stad
Roosendaal, stad met een kloppend hart
Roosendaal, West-Brabant Stad.

De Kring met een zware zucht
Met ongekend theaterkracht
Omfloerst, soms zwaar geschut
Als voorbode van de nacht
Zij nog vol van leven, niet meer bevreesd
Een Jan Mol die weet hoe de oorlog is geweest.

Refrein.

Hoge hakken, natte klinkers
Korte rokken, lippen leutig rood
Verfraaien haar vrolijk gezicht
Op de Markt een blonde stoot
Ze huilt, ze swingt,
Zij roept, ze smacht
Naar het leven dat in haar stadje wacht.

De Vliet doorklieft de oude stad
Met aan de borders het nieuwe goud
Steen en staal bieden volop kans
Het Stadsoeverhart dat zich ontvouwt
Elke Tullepetaon, of hij die gaat
Kent een liefde voor de stad
Die zich slechts liefdevol beschrijven laat.

Refrein.

Voortgekomen uit pure boerenkracht
Voortbouwend op de turf
Klievend door weer en wind
Brandstof met een ongekende gang
Verguisd, verbrand, soms jaren murw
Maar nooit verslagen, veerkrachtig al 750 jaren lang

Roosendaal, West-Brabant Stad
Roosendaal, stad met een stalen hart
Roosendaal, West-Brabant Stad 

 

 

(Geïnspireerd door en op melodie van "Rotterdam" door Frederique Spigt)