Zaterdag 18 augustus 2018

BENELUXFLAT VIERT TRIESTE VERJAARDAG

Op een voor de bewoners en andere betrokkenen kwade zondag 13 augustus van het vorig jaar viel een zijpaneel van een van de lagere balkons van De Beneluxflat op het dak van winkelcentrum Roselaar. Dat luidde een lange periode van woonellende in die tot op de dag van vandaag voortduurt.  Omdat onderzoek aantoonde dat meerdere van deze balkonpanelen niet deugdelijk waren, besloot woningbedrijf Alwel (toen nog AlleeWonen) alle 44 zijpanelen (van 1200 ton) te verwijderen.
Lange tijd –tot juni van 2018- konden de bewoners vanwege dit megakarwei geen gebruik maken van hun balkons en waren ze letterlijk ‘ingepakt’ in kolossale steigers. Tussentijds hebben de werkzaamheden nog lange tijd stilgelegen. Voor de bewoners van de Beneluxflat is het eind van dit drama nog lang niet in zicht. Alwel verwacht het gehele karwei pas in 2019 te hebben afgerond. Normaliter zou dit een kwestie zijn die de bewoners en Alwel onderling moeten regelen, maar omdat de werkzaamheden impliceren dat het verkeer langdurig moet worden omgeleid en het naastgelegen benzinestation noodgedwongen dienst doet als voetpad is de gemeente hier ongewild ook partij in. Afgezien natuurlijk van het gegeven dat het Stadskantoor in zekere zin ook verantwoordelijk is voor het welzijn en welbevinden van al zijn inwoners. De PVC heeft wethouder Toine Theunis derhalve verzocht het welzijn van de bewoners van de Beneluxflat te agenderen voor het volgende tussentijdse ‘bilaterale’ overleg. De PVC en Theunis overleggen regelmatig over actuele zaken. Zo wordt in het aanstaande overleg ook de voortgang van het nieuwe cultuurhuis voor het verenigingsleven besproken.


Donderdag 16 augustus 2018

ACTEUR JOHN LANTING OVERLEDEN OP 88-JARIGE LEEFTIJD

Een van de leukste gasten die Paul Klaver in onze serie kleinschalige optredens in de achterzaal van Zeelandia mochten ontvangen was (blijspel)acteur John Lanting. Naast een interessante lezing over zijn leven en werk verzorgde hij ook een geimproviseerde repetitie, waarbij Ad Stofmeel van het Roosendaals Toneel als ‘lijdend voorwerp’ mocht dienen. Ook liet Lanting een aantal bijzondere momenten uit zijn vele blijspelen zien. In dezelfde serie konden Klaver en ik Roosendaal ook nog trakteren op lezingen met onder anderen Rene Diekstra en op tredens van onder anderen Dimitri van Toren. Dat is nu een kleine zeven jaar geleden. Sindsdien kwam ik Lanting nog geregeld tegen bij landelijke premieres in het Bredase Chasse Theater (wat toen nog regelmatig aan de orde was) en bij voorstellingen in De Kring. Elk praatje leverde een boeiend onderhoud op. Ook was hij regelmatig telefonisch te gast in mijn radioprogramma Spotlight op Radio Stad FM (opgegaan in Zuid-WestTV).
Het stemde me dan ook bijzonder droevig dat ik vrijdag vernam dat hij in zijn woonplaats Breda op 88-jarige leeftijd is overleden. Zijn zoon heeft dat laten weten aan het ANP.  Lanting was al enige tijd ziek. Hij was met name bekend door Theater van de Lach. Met dit toneelgezelschap, dat hij zelf oprichtte, speelde hij tussen 1970 en 1996 veel kluchtige stukken.

Het waren vaak vertalingen van Engelse komedies, met titels als Nee schat, nu niet, In de kast op de kast, Een scheve schaats en Een trouwring mag niet knellen. Hij haalde er miljoenen mensen mee naar de schouwburg. John Lanting trok na zijn HBS-opleiding enkele jaren door Europa. Pas op zijn 23e ging hij naar de Amsterdamse Toneelschool. In 1956 debuteerde hij bij het Rotterdams Toneel, waar hij tot 1964 bleef.  In het daarop volgende seizoen speelde hij de solo De Aap, een verslag voor een academie van Frans Kafka. Hij oogstte er enkele jaren internationaal veel succes mee.  In die periode was Lanting ook nog een seizoen verbonden aan het maatschappijkritische Lurelei Cabaret. Daarnaast toerde hij met een solocabaret onder meer door het Caribische gebied. Begin jaren zeventig stichtte hij zijn eigen gezelschap, dat de lach van het publiek als specialiteit had. Lanting onderscheidde veel soorten: de gniffellach, de harde lach, de achter-de-hand lach, de besmuikte lach en windkracht acht, als de hele zaal niet meer bijkwam. Ogenschijnlijk speelden Lanting en de zijnen uit de losse pols. Maar niets was minder waar: alles was tot in het kleinste detail uitgewerkt en gerepeteerd. Tijdens tournees bleef hij voortdurend schaven aan het stuk dat hij speelde. ‘Je moet een klucht net zo behandelen als een drama. Ik doe niet gek op het toneel, ik speel een karakter’, zei hij eens. Daar lag ook de nadruk op tijdens zijn optreden in Zeelandia.


Maandag 13 augustus 2018

LAAT DE BESTE MAN OF VROUW WINNEN BIJ TENNIS

Ter onderbreking van de vele sportieve verrichtingen tijdens het scala aan EK’s die de afgelopen week Europa overspoelden, zond de NOS afgelopen zaterdag de Andere Tijden Sportdocumentaire over tennisspeelster Betty Stove maar weer eens uit. Het accent van deze door Tom Egbers samengestelde documentaire lag uiteraard op de finale van het damesenkelspel op Wimbledon die Stove in 1977 in drie sets van de Britse Virginia Wade verloor. Ook de andere twee finales waar Neerlands beste vrouwelijke tennisster in uitkwam (de mix- en de vrouwendubbel) zag ze dat jaar uit haar handen glippen. Zo werd 1977 enerzijds Stove’s meest succesvolle maar tevens haar meest frustrerende jaar als tennisprof. 
Egbers heeft in deze documentaire opvallend veel tijd uitgetrokken voor haar verrichtingen als bestuurslid van de WTA Tour Players Association. In haar slotwoord zei Stove er trots op te zijn dat de damesprofs nu (bijna) net zoveel prijzengeld ontvangen als hun mannelijke collega’s. Een wat merkwaardige opvatting van het begrip ‘emancipatie’.  De heren tennissers behoren van oudsher tot de veel te groot verdieners en dankzij de WTA Players Association harken de dames nu ook naar hartenlust het grote geld binnen. Zou het niet veel correcter zijn geweest als Stove had gepleit voor een veel eerlijker verdeling van het prijzengeld tussen de groten en de kleintjes, los van het geslacht? Voor beginnende profs is het vaak keihard sappelen binnen de tenniswereld. Deze rondreizende ZZP-ers maken heel wat kosten. Hun veel te grote aandeel in het kapot vliegen van de wereld en de hotelovernachtingen slokken zoveel op dat er nauwelijks geld overblijft om een trainer in dienst te nemen. Zonder trainer geen succes, een cirkel die maar moeilijk te doorbreken is.
We zijn het van Egbers gewend dat het stellen van kritische vragen niet aan hem besteed is, en dat hij een grote voorkeur heeft voor het naar de mond praten van de personen die hij mag belichten. Stove mocht naar hartelust leeg lopen en zich stevig op de borst slaan vanwege haar prestaties als voorvechter van het vrouwentennis. Want laten we eerlijk zijn: Stove sloeg de plank natuurlijk volkomen mis. Het is namelijk volstrekt logisch dat de heren een veel hoger prijzengeld incasseren dan de dames. Het niveau van het mannentennis ligt gemiddeld beduidend hoger dan bij de vrouwen. Bovendien moeten ze er veel meer inspanningen voor leveren. Op de grote toernooien spelen zij om ‘Best of Five’ terwijl de dames dikwijls na twee gewonnen setjes al binnen het uur klaar zijn. Bij de heren is bovendien veel meer sprake van strijd. Dat Serena Williams (tot nu toe) 23 grand slam-toernooien op haar conto heeft weten te schrijven, is voor een belangrijk deel toe te schrijven aan de geringe tegenstand in deze categorie. Het kan geen toeval zijn dat een speelster de tennissport steeds voor een lange periode heeft gedomineerd (Margaret Court, Steffie Graf, Martina Navratilova). Ik pleit derhalve voor een andere vorm van emancipatie: laat de mannen voortaan gewoon tegen de vrouwen uitkomen, dan komt de beste speler/speelster vanzelf bovendrijven.  Dat maakt het ook gemakkelijker om het totale prijzengeld over het hele deelnemersveld eerlijker te verdelen. Tennisverenigingen zouden er bij voorbeeld al toe kunnen overgaan om een extra wedstrijd aan het jaarlijkse clubtoernooi toe te voegen. Laat de winnares bij de dames tegen de sterkste heer spelen met als inzet het all-round kampioenschap. Ik vermoed dat wie denkt dat de man vrijwel altijd zal winnen, bedrogen uitkomt. Kijk maar eens hoe goed de vrouwen hun ‘mannetje’ al weten te staan tegenover het ‘sterke geslacht’  in echte vechtsporten als worstelen, grappling en judo.  


Donderdag 9 augustus 2018

ONVOORSTELBAAR DAT TOM CRUISE DE STUNTS ZELF UITVOERT

Zelf schreef ik ooit een toneelstuk met de titel ‘Fall Out’ (begin jaren negentig één keer succesvol opgevoerd in Fidei et Arti in Oudenbosch) Ik toog woensdag 8 augustus (de dag van de verademing na de lange hitteperiode) dus zeer verwachtingsvol naar het Roosendaalse City Theater om te zien hoe dit gegeven in de nieuwe Mission Impossible-film is verwerkt. Bijzonder knap moest ik na bijna drie uur kijkplezier constateren. Deel 6 is met afstand de beste film uit de reeks tot nu toe. Opvallend is ook dat hoofdrolspeler Tom Cruise in de 22 jaar die sinds deel 1 zijn verstreken zo goed geconserveerd is gebleven. Als actieheld heeft hij nog helemaal niets aan geloofwaardigheid ingeboet. Met het klimmen der jaren lijkt hij zelfs steeds verder te groeien in de rol van geheim agent Ethan Hunt.  En het is maar moeilijk te bevatten hoe Cruise op deze enigszins gevorderde leeftijd er in slaagt het grootste deel van de stunts zelf uit te voeren. Naar het schijnt heeft hij daar slechts enkele lichte verwondingen bij opgelopen.

In ‘FallOut’ krijgt hij bovendien de kans om wat meer van zijn menselijke kant te laten zien. In het filmblad Preview zegt hij daar zelf over: ‘Ethan is altijd een mysterie geweest. Daarom wilde ik nu meer ingaan op wat er zich in dat hoofd afspeelt en zijn banden met anderen. De titel gaat over meer dan alleen een nucleaire fallout. De film gaat ook over de gevolgen van Ethans goede bedoelingen en hoe hij gemanipuleerd is’. 

‘Manipulatie’ is inderdaad het woord dat als een rode draad door de film loopt. Net als je de zaken eindelijk op een rijtje denkt te hebben, doen zich weer onverwachte wendingen voor. Even lui achterover zitten is er als bioscoopbezoeker niet bij. Als de aandacht ook maar even verslapt, mis je een bepaalde clou. Niet dat dit nu zoveel uitmaakt, het verhaal an sich is al snel onnavolgbaar, wat mede te ‘danken’ is aan de uitermate snelle montage. Genieten van de vele stunts krijgt daardoor al snel de overhand. Het woord ‘logica’ is zelfs geheel niet van toepassing.   

Het verhaal in een notedop: Nadat een missie van Ethan Hunt (Cruise) en zijn team niet helemaal verloopt als gepland moet hij samen met Luther (Ving Rhames) en Benji (Simon Pegg) aan de slag om de gevolgen hiervan alsnog proberen recht te zetten. CIA-directeur Sloane (Angela Bassett) stuurt, omdat ze het geheel toch niet vertrouwt, agent Walker (Henry Cavill) met hen mee. Wat volgt is een reis door Parijs, Londen en Kashmir om de wereld wederom van de ondergang te redden, waarbij oude en nieuwe vijanden voor problemen zorgen.

Oude bekenden en nieuwe gezichten zorgen zowel voor een vertrouwde setting als het vertrekpunt om vergaande, spectaculaire ontwikkelingen in gang te zetten. Naast Pegg, Rhames en Alec Baldwin zien we ook de karakters Ilsa (Michelle Monaghan), Julia (Rebecca Ferguson) en bad guy Lane (Sean Harris) terug. De toevoeging van agent Walker (Cavill) en de White Widow (Vanessa Kirby) aan de groep is een juiste keuze geweest. Wat voorts opvalt is dat de prachtige shots van Parijs, Londen en de streek Kashmir (in werkelijkheid gefilmd in Nieuw-Zeeland) in 3D een geheel nieuwe dimensie geven aan het belevingsgevoel.  Dat zwarte brilletje lijkt zo langzamerhand niet meer weg te denken bij dit soort heftige actiefilms. Al met al een heerlijke matineevoorstelling in het City Theater beleefd. Aangezien ik deze filmvoorstelling slechts met vier andere filmbezoekers hoefde te delen, was de beleving ook nog eens verschoond  van knisperende popcorngeluiden. En ook dat was een ware verademing.


Maandag 6 augustus 2018

'DE DRAAI'ALS BAANWEDSTRIJD SLUIT MOOI AAN BIJ WIELEREXPERIENCE

De Draai 2.0, de opvolger van dat eens zo vertrouwde wielercriterium ‘Draai van de Kaai’, viel vorig jaar reeds bij de première goed in de smaak bij het publiek. Voor voorzitter Sander van Peer was dat een reden om ook in bestuurlijke zin te juichen.  De organisatie maakte een gedurfde keuze en zag dat in dubbel opzicht met klinkende munt uitbetaald. Niet alleen kon De Draai aanzienlijk besparen op het deelnemersveld, maar ‘nu er eindelijk eens echt strijd zou worden geleverd’ passeerden ook beduidend meer betalende bezoekers de poorten dan voorgaande jaren het geval was. ‘Het volk is tevreden, dus Caesar is tevreden’, schijnt de grote Romeinse veldheer die ‘kwam, zag en overwon’ eens gezegd te hebben toen het publiek wel zeer enthousiast reageerde op de nieuwe attracties die het vroege Circus in Rome te bieden had.
Hoewel hij het zonder vechtende leeuwen, beren, tijgers en panters moest stellen, was de toegenomen strijdlust gedurende de wielerronde in de ogen van voorzitter Sander van Peer debet aan de opgelaaide Roosendaalse volksbeleving. Het ontbreken van de grote namen woog ruimschoots op tegen het ouderwetse koersen in de Kaaise straten. Nadeel is echter nog steeds dat de wedstrijd niet constant te volgen is. En daarom zou de organisatie mijn inziens toch eens moeten nadenken over een baanbrekend vervolg van De Draai. Op een steenworp afstand van het parcours staat het Herstaco Stadion er nu al zes jaar zieltogend bij. Weliswaar werkt RBC 2.0 hier zijn thuiswedstrijden af en loopt er zo af en toe een bezoeker binnen bij de Voetbal Experience, maar alles bij elkaar is dat natuurlijk wel een mager alternatief voor de BOV RBC van weleer. Het stadion biedt daartoe een uitgelezen kans. Zo moeilijk kan het toch niet zijn om een pertinente of verplaatsbare wielerbaan kort voor de tribunes te realiseren. Voor de Draai-organisatie is dat een uitgelezen mogelijkheid om het evenement van een wegwedstrijd om te zetten in een baanwedstrijd. De betrokkenheid, beleving en voldoening bij de toeschouwers zou met sprongen omhoog gaan wanneer ze het treffen van de eerste tot de laatste seconde kunnen volgen. Het aangrenzende parkeerterrein biedt alle ruimte voor het aanvullende vertier. Sterker nog, dat zou zelfs fors uitgebreid kunnen worden. Een afgegrensd gebied laat zich ook gemakkelijk afsluiten, en bijkomend voordeel is dat De Kaaibewoners die geen boodschap hebben aan het wielerspektakel nu niet een hele dag tegen hun zin ‘eingekreist’  zitten op het parcours. Tijdens mijn dagelijkse wandelingetje naar Huize St. Elisabeth ben ik daar de afgelopen dagen een aantal keren op aangesproken. Een omwonende vertelde me dat hij om het DJ-lawaai op zondagavond te ontlopen zelfs een week vakantie had geboekt op een zonbestemming heel ver weg. In maart van dit jaar, ‘toevallig’ heel kort voor de verkiezingen,  gaf toenmalig sportwethouder Theunis op het voormalige THOR-honk het startsein voor ‘zijn’ WielerExperience’. De Wielerbaan kan daar een mooi vervolg op zijn. Dan is Roosendaal pas echt Wielerstad nummero Uno. In een grijs verleden sloten de raadsleden Paul Klaver (PvdA) en John Hertogh (toen nog VVD) een verbond om een groot overdekt wielerplaza te realiseren. Die plannen zijn kennelijk snel van tafel gegaan, Roosendaal heeft er in ieder geval nooit meer iets van vernomen. Waarom nu eindelijk niet eens doorgepakt? De bezoekers kunnen zich tijdens De Draai 3.0 vrij bewegen tussen het parkeerterrein en de tribunes, voor de VIP’s zijn er in de Voetbal Experience voldoende ontvangstmogelijkheden en het is zelfs denkbaar om de bezoekers via een nog te graven tunnel toegang te geven tot het middenterrein, waarmee een sfeer wordt gecreëerd die vergelijkbaar is met Ahoy Rotterdam gedurende de befaamde eveneens nieuw leven ingeblazen Zesdaagse. Het artiestenprogramma zou ook heel gemakkelijk op het centrale middenterrein een plek kunnen krijgen. Voorts kan deze koerswijziging voor wethouder Cees Lok een aansporing zijn om de kermis nu eindelijk in zijn geheel te verplaatsen naar het parkeerterrein van het Herstaco Stadion. Op de slotdag kan de Kermiskoers verreden worden in het stadion. Ideaal voor een familie-uitstapje. Terwijl de ouders zich vermaken bij de wedstrijd kunnen de kinderen zich verpozen op het kermisterrein. Het afgesloten karakter van het complex komt ook de veiligheid ten goede. Natuurlijk is er een lange gang te gaan, maar alles wat er in feite voor nodig is om deze voorziening die Roosendaal pas echt op de kaart zet te realiseren, is lef, visie, durf en vooral een goed financieel plan. Een leuke uitdaging voor de nieuwe sportwethouder René van Ginderen. In harmonieuze samenwerking uiteraard met schatkistbewaarder Toine Theunis.  


Vrijdag 3 augustus 2018

HET "VERRAAD" VAN DRÉ HAZES

Niet alles wat er in Huize Elisabeth gebeurt komt mij logisch voor. Toegegeven, dat van de klimaatbeheersing is een algemeen probleem waar de zorginstellingen samen met minister De Jonge van Volksgezondheid een oplossing voor moeten zien te vinden.  Maar dat de eindverantwoordelijke in Huize Elisabeth het nodig vond om het optreden van pianist Jack Buijs (gepland voor 26 juli) vanwege ‘de hitte’ niet door te laten gaan,  daar kan ik de logica niet van inzien. De bewoners hebben toch al zo weinig om handen en vrijwel niets om naar uit te kijken. Alles wat die gezapige regelmaat onderbreekt, al is het maar voor enkele uurtjes, zou juist met beide handen omarmd moeten worden.   ‘Zoveel mensen bij elkaar is niet bevorderlijk voor de gezondheid’, zo werd mij ingefluisterd.  Merkwaardig, in het restaurant waar het optreden gepland was, wordt ondanks ‘ de hitte’ toch gewoon de dagelijkse maaltijden gebruikt,  en dan is het ook zoeken geblazen naar een vrij tafeltje. Die vlieger gaat dus niet op. Sterker nog, het restaurant is juist het koelste plekje. Over vlieger gesproken.

Omdat het aantal talentvolle- en onderhoudende zangtalenten in Roosendaal niet voor het opscheppen liggen, is het samenstellen van het programma (het streven is elke donderdagmiddag een activiteit te plannen) geen eenvoudige klus. De jonge Angiz (vroeger Angelo), kleinzoon van de vroegere visboer Toon Schmerda,  zou wellicht een optie zijn. Hoewel hij zich vooral op meezingers uit de hoek van de mediterrane  richt, heeft hij ook een aantal bekende Andre Hazes-nummers op het repertoire staan, en dat gaat er bij de bewoners ongetwijfeld wel in. Het laatste wat me van Hazes bijstaat, is dat hij in een vliegtuig bonje met een medereiziger kreeg, omdat deze het drammende kind van de zanger een oorveeg gaf. Hazes Sr. liet dit niet over zijn kant gaan en dus was het matten geblazen. Uit de berichten meende ik te mogen opmaken dat het mannetje zat te zeuren om een vlieger . Voor die tijd had vader Hazes al een dikke hit gescoord met ‘De Vlieger’, en uit de tekst viel op te maken dat het ventje er al een had. Het ging dus waarschijnlijk om een nieuw exemplaar.
Deze tekst laat daar immers geen twijfel over bestaan:
‘Mijn zoon was gister jarig. Hij werd acht jaar, de schat.
Hij vroeg aan mij een vlieger en die heeft hij ook gehad’.
Kennelijk komt daarna Hazes Jr aan het woord:
Ik heb hier een brief voor mijn moeder die hoog in de hemel is.
Deze brief bind ik vast aan mijn vlieger tot zij hem ontvangt, zij die ik mis.
En als zij dan leest hoeveel ik van haar hou.
Dat ik niet kan wennen aan die andere vrouw’

Stel dat mevrouw Hazes stewardess van beroep is, en dat zoonlief haar met zijn vlieger deze boodschap probeert over te brengen.  Stel dat deze missie slaagt, dan weet mevrouw Hazes direct dat er een andere vrouw in het spel is. Hazes Sr. kan het dan wel schudden en wordt direct op straat gezet. Een stankie voor dankie dus. Nu is het vader Hazes die zijn zoon een draai om zijn oren geeft.
‘Je verdiende loon, bedrieger, omdat je papa hebt verraden met je vlieger’.  Kennelijk heeft de tijd ook deze wond geheeld en stonden Hazes Sr. en Jr. tijdens deze vliegreis weer op goede voet met elkaar. Maar of deze ergerniswekkende smeekbede in het vliegtuig de jonge Hazes uiteindelijk een nieuwe vlieger heeft opgeleverd, is nooit duidelijk geworden.


Woensdag 1 augustus 2018

NIEDERER ZOU ZELF HET GOEDE VOORBEELD MOETEN GEVEN

De Roosendaalse burgemeester Jac Niederer heeft weer eens een van zijn bekende stokpaardje bereden. Hij heeft aangekondigd extra maatregelen te nemen tegen de toenemende agressie gericht op dienaren van de publieke zaak. Burgers die op straat, in het Stadskantoor en via internet onwelvoeglijke taal richting het ambtenarenkorps uitslaan, moeten dus op hun tellen gaan passen. Wie zich stelselmatig dreigend uit tegen gemeentelijk personeel loopt zelfs het risico een contact- of toegangsverbod tot het Stadskantoor opgelegd te krijgen. ‘Want voor alles geldt, handen af van onze medewerkers’, hief Niederer het waarschuwende vingertje in BN/DeStem.  
Recente voorbeelden zijn er te over. Anderhalve week geleden werd er een verkeersregelaar tijdens het werken bij de Nieuwe Markt bedreigd en zelfs aangereden. Een maand daarvoor werd personeel dat wegwerkzaamheden bij het Visdonktunneltje uitvoerde uitgekafferd door tweewielers die zich letterlijk de pas afgesneden zagen. ’Mensen zijn soms zo boos en schelden er dan maar op los. Onze mensen krijgen de meest vreselijke dingen naar hun hoofd geslingerd’, klaagt een niet bij naam genoemde gemeentewoordvoerster.
Agressie, vooral als dat met fysiek geweld gepaard gaat, is per definitie afkeurenswaardig. Laat daarover geen misverstand bestaan. Agressie mag echter niet verward worden met kritisch en assertief.  De burger van nu laat zich niet alles meer zeggen. Daar moet het gemeentebestuur terdege rekening mee houden. De gemeente is er immers voor de burger, en niet andersom, al wekt het College van B&W die indruk wel regelmatig. Wat mij tegen staat in de opstelling van de burgemeester is dat hij er automatisch van uitgaat dat de schuld van het uit de hand gelopen dispuut bij de boze burger ligt. Er zijn ongetwijfeld ook ambtenaren die de andere partij schofferen, bedoeld of onbedoeld. Is de benadering van de burgerij door de ambtelijke sector nog wel van deze tijd?, is een vraag waar de beleidsmakers in het Stadskantoor zich over moeten buigen. De arrogantie van de macht is menig burger een doorn in het oog, en helaas geven de bestuurders van onze gemeente niet altijd het goede voorbeeld. In navolging van de PVC is een kamerbrede meerderheid van de gemeenteraad het er over eens dat het met de communicatieve vermogens in de bestuursvleugel niet best gesteld is. Niederer heeft dit zij het schoorvoetend met een grote omhaal van woorden ook zelf toegegeven. Menig inwoner is via uiteenlopende zaken in contact gekomen met de ‘great communicator’ Cees Lok, en daarbij viel hij niet bepaald in positieve zin op door zijn communicatieve vaardigheden. Cees is zacht gezegd niet het prototype van een bruggenbouwer. Zoals bekend weigert Niederer botweg opening van zaken te geven over de reden waarom ik als hoofdredacteur van de nieuwssite www.roosendaalspleijdooi.jimdo.com van de ene- op de andere dag zonder enige toelichting van de gemeentelijke persinformatie en de uitnodigingen voor persconferenties in het Stadskantoor werd afgesloten. Zoiets is ook niet bevorderlijk voor de onderlinge verhoudingen. Bovendien wekt de burgemeester het vermoeden dat hij iets te verbergen heeft. Ambtelijke stukken waarin dit besluit is opgetekend bij voorbeeld. Respect dient van twee kanten te komen. Niederer is het aan zijn stand en functie verplicht opening van zaken te geven. Door te zwijgen in alle talen geeft hij allesbehalve het goede voorbeeld aan zijn ambtenarenkorps en het is ronduit onbegrijpelijk dat deze omissie nog steeds niet is opgepikt door de media en de gemeenteraad.. Miscommunicatie is de belangrijkste en uiteindelijk doorslaggevende oorzaak van agressie. Zo is de volstrekt nutteloze Eerste Wereldoorlog ook ontstaan. Ik roep Niederer dan ook nogmaals op om eindelijk eens de gevraagde opening van zaken te geven.     .    
De niet bij name genoemde woordvoerster meldt ook nog dat mensen die zich online agressief uiten persoonlijk worden benaderd, bijvoorbeeld met een brief. ’We zoeken contact en gaan dan het gesprek aan. Dat helpt vaak wel. Maar als ook dat niet helpt, kan die persoon een contact- of toegangsverbod tot het stadskantoor worden opgelegd. Dat is tot nu toe nog niet gebeurd'. Heel jammer en journalistiek zeer zwak ook dat het sufferdje van BN/DeStem op dit punt niet even heeft doorgevraagd. Als lezer, politicus en hoofdredacteur ben ik heel benieuwd hoe die gesprekken tot een oplossing hebben geleid. En tot welke. Heeft de burger volmondig toegegeven dat hij fout zat of heeft de gemeente bekend -ongetwijfeld weer schoorvoetend – dat ook het optreden van de ambtenaar niet helemaal vlekkeloos is geweest. Waar er twee kijven, hebben er dikwijls twee schuld!  Als het toegangsverbod tot op heden niet is opgelegd, valt het met die agressie misschien toch wel mee.


Woensdag 1 augustus 2018

MOET GEZOND LEVEN BELOOND WORDEN MET EEN VOORKEURSBEHANDELING?

Telkens als het prijskaartje van de gezondheidszorg in negatieve zin moet worden bijgesteld, duikt de discussie weer op. Moet degene die altijd zuinig op zijn lichaam is geweest beloond worden met een voorkeursbehandeling wanneer er toch iets aan de knikker is? Het lijkt er op dat het standpunt ‘Eigen schuld, dikke bult’ aan terrein wint. Wie zich willens en wetens in de nesten werkt, moet niet meteen naar Mammie de Overheid rennen om het zelf veroorzaakte probleem op te lossen. Wie te veel eet en drinkt, moet niet gek opkijken dat hij op een kwade dag vanwege zwakke knieën door zijn hoeven zakt. Zorg er eerst zelf maar voor dat het gewicht weer naar een aanvaardbaar niveau wordt teruggebracht.   
Wie levenslang de ene sigaret met de andere opstak, heeft zijn recht op een ziekenhuisbed verspeeld. De voetballer  die een zware hersenschudding oploopt ten gevolge van een onbesuisde actie kan niet verwachten dat de neuroloog direct voor hem klaar staat. Als er buiten de dader zelf nog maar slachtoffers zijn te betreuren, moet de voetballer wat sommigen betreft zelfs rekening houden met juridische represailles. De automobilist die het gaspedaal te diep indrukt en daardoor in de kreukels ligt, kan eveneens op weinig coulance rekenen van de medische wereld. De alcoholist met een vergiftigde lever, de zichzelf wegcijferende zakenman met een maagzweer, de wildneuker met een soa hebben een ding met elkaar gemeen. Ze hebben de deplorabele toestand van hun lichaam aan zichzelf te wijten en daarom zou voor hen het principe ‘Eigen Schuld, dikke bult’,  dus achteraan sluiten alstublieft, moeten gelden. Althans dat is een standpunt dat tegenwoordig ronduit verkondigd mag worden. Elke talkshow heeft wel eens zo’n zwetsfiguur te gast gehad. Toch zijn er voorbeelden te over waarbij het lastig zo niet onmogelijk is te bepalen of iemand  zichzelf schade heeft berokkend. Wie altijd positief denkt, leeft volgens sommige onderzoekers gemiddeld zeven jaar langer en vooral gezonder dan de sombermansen.  Een gezonde dosis optimisme zou ook bevorderlijk zijn voor het genezingsproces.  Doorgeredeneerd moeten zwartkijkers dan de zwarte piet in de vorm van strafpunten toegespeeld krijgen. Gelukkig is een ruime meerderheid nog steeds van mening dat zo’n afrekencultuur niet past in onze zorgzame samenleving. De voorstanders van het ‘Eigen schuld dikke bult’ principe slaan meestal als het blad van een boom om als deze afweging hun persoonlijke levenssfeer raakt. Ma heeft bij zo’n koerswijziging niets te vrezen.  Waarschijnlijk krijgt ze zelfs bonuspunten als beloning voor haar levenswijze. Nooit gerookt, nooit stevig gedronken, nooit achter het stuur van een auto gezeten, nooit domme risico’s genomen en altijd met haar beide benen op de grond gestaan. Maar stel dat ze wel een pakje sigaretten per dag had weg gepaft en niet van de fles weg te branden was geweest,  ook dan zou ze nog recht moeten hebben op de beste zorg die de medische stand kan bieden. Als we elkaar letterlijk de maat gaan nemen, raken we verzeild in een drijfzand cultuur.  Niemand wil toch op die manier kopje onder gaan.