Woensdag 28 juni 2017

SP BEGINT ZOWAAR EEN NORMALE PARTIJ TE WORDEN

Ik herinner me een interview met oud SP-wethouder Hugo Polderman (voorganger Corné van Poppel) toen hij op het punt stond toe te treden tot het eerbiedwaardige gezelschap der gemeenteraadsleden. Behoorlijk lang geleden dus. De ietwat prikkelende slotvraag luidde: ‘Dat zal wel lekker verdienen, zo’n baantje als raadslid?’ Polderman deed die vraag wat lacherig af en antwoordde dat zijn partij, de SP, ter voorkoming van baantjesjagers een forse verplichte, afdrachtsregeling aan de partijkas kent.
De achterliggende gedachte is dat SP-vertegenwoordigers slechts een bescheiden inkomen dienen over te houden aan hun politieke inspanningen, en daardoor noodgedwongen in gewone buurten tussen gewone mensen blijven wonen. Anders zouden ze zowaar losgeslagen en vervreemd van hun doelgroep, de zogeheten lage inkomens, kunnen raken. In Haagse kringen wordt dit een positief frame genoemd. Wat een SP-bestuurder ook verkeerd doet, hij doet het nooit met de intentie om er zelf beter van te worden. Dat was (in linkse kringen) althans de gevestigde mening. De afdrachtregeling kwam recentelijk echter onder een vergrootglas te liggen toen Tweede Kamerlid Sandra Beckerman in opspraak raakte. Een volksvertegenwoordiger verdient 7700 euro per maand, en desondanks is ze gehuisvest in een sociale huurwoning, waarmee Beckerman zich dus schuldig maakt aan scheefwonen. Ze probeerde het in de media uit te leggen, maar ging daarbij niet bepaald handig te werk. ‘SP-kamerleden dragen een groot deel van hun salaris af aan de partij en houden een bescheiden inkomen van 2750 euro netto per maand over’. Een ‘verweer’ dat menig wenkbrauw deed fronsen. Met zo’n inkomen kun je best uitzien naar een koophuis, aldus de teneur van veel reacties. Maar er waren ook lezers die doorredeneerden. Het is nog altijd zo dat de belastingbetalers opdraaien voor het riante salaris van de Kamerleden. Vervolgens wordt een deel van dat bedrag doorgesluisd naar de partijkas van de SP. De belastingbetaler subsidieert dus de SP. De leden zullen daar ongetwijfeld anders over denken, maar dit is geen uitgave ten behoeve van het landsbelang. Daarnaast is het zo dat de SP-kamerleden een deel van de afdracht kunnen aftrekken bij hun belastingaangifte en daarmee draait de belastingbetaler ook nog eens op voor het genoten belastingvoordeel. Hoe wrang is de politieke realiteit soms. Door (de gaten in) dit systeem zijn SP-kamerleden de duurste Kamerleden die er rondlopen op het Binnenhof. Die kant van het verhaal vertelt Emile Roemer nooit. Doordat Beckerman haar inkomen op papier laag weet te houden, betaalt de belastingbetaler ook nog eens de huurpenningen voor haar woning, wat haar een nog duurdere volksvertegenwoordiger maakt. Roemer mag de juiste cijfers in het debat dan niet altijd paraat hebben, rekenen kunnen ze wel bij de SP. In de rode gelederen begint ook de weerzin te groeien tegen de ‘Big Brother’-positie die het partijbestuur zo lang onder voorzitter Jan Marijnissen heeft ingenomen. Bestuurders willen en hoeven het partijbestuur in het vervolg geen inzage meer te geven in hun belastingaangifte en ook eisen ze een groter deel van hun salaris op. Het zijn zowaar net gewone mensen die SP-ers. Niemand hoeft zich dus zorgen te maken dat de SP vervreemdt van zijn doelgroep.