Zondag 25 juni 2017

"ROOSENDAAL 750" AARDIGE UITDAGING VOOR DANSSCHOLEN

De maand juni nadert zijn einde en dat betekent dat bijna alle dansscholen aan de beurt zijn geweest om hun kunsten te vertonen in De Kring. Terwijl op het Tongerloplein en De Markt de voorbereidingen op de jaarlijkse Halve Marathon van THOR in volle gang waren, bracht Studio Sisa zondag (25 juni) onder de toepasselijke titel LOS een voorstelling van losse choreografieën in De Kring, op 2 juli danst Het Dansatelier twee keer de voorstelling ‘Vandaag is alles Vreemd’  (16.00 en 20.00 uur), De Dynamo Dancers sluiten de dansmaand op 9 juli af met ‘Door de jaren heen’. Deze producties hebben met elkaar gemeen dat ze vooral bedoeld zijn als een presentatie-optreden voor de achterban van de jeugdige dansers, hoofdzakelijk bestaande uit nieuwsgierige ouders en trotse grootouders. Het uitgangspunt is dat zoveel mogelijk leerlingen op het podium verschijnen, wat uiteraard ook uitermate gunstig is voor de kaartverkoop. Welke opa en oma wil nu het podiumdebuut van het nageslacht missen? Niemand toch. Vreemd is wel dat al die bezoekers worden samengeperst op de begane grond van de grote zaal, terwijl dansvoorstellingen bij uitstek geschikt zijn om vanwege het overzicht vanaf het balkon bekeken te worden. 
Zo’n groot leeftijdsverschil betekent wel dat de voorstelling weinig structuur vertoont. Artistiek zeer verantwoorde-  en hoogstaande optredens van de oudere groepen worden afgewisseld met de eerste podiumervaringen van het kleine grut, onzekere en schuwe danspasjes die doorgaans gepaard gaan met veel ‘ooohhh’s’en ‘aaaauuuuhhh’s van ontroering uit de zaal’. Soms wordt vooraf gewaarschuwd dat er geen beeld- of geluidsopnamen mogen worden gemaakt, omdat de organisatie ‘zelf al een fotograaf en/of cameraman heeft ingehuurd voor een professionele reportage. Vanaf mijn vaste plek op het zijbalkon is tijdens de voorstelling goed te zien hoe veel ouders daar lak aan hebben of de medeling al weer ‘vergeten’ zijn. Je ziet dan hoe heel voorzichtig, soms bij het stiekeme af, de camera, i-phone  of het tablet, op het gebodene worden gericht, gevolgd door een korte klik. ‘Wat professionele opname, ik wil gewoon een foto van mijn kleindochter maken, en niemand die me dat belet’, zie je zo’n fotograferende vader of moeder denken. De mondige burger die zijn eigen regels hanteert, rukt op. Ook in de schouwburg. Bij dit soort voorstellingen zijn de normale theaterwetten niet van toepassing. Wie vanaf zijn stoel geen goed zicht heeft op het optreden, schroomt niet om zich gewapend met camera pal voor het podium op te stellen tot de gewenste foto is gemaakt. Hebben andere ouders op met name de eerste rij daar last van? Nou, jammer dan! Uitgedanst? Nou, dan ga je toch fijn op het balkon zitten, lieverd. Met die boodschap sturen de docenten en begeleiders de kinderen naar boven, waarschijnlijk zonder in de gaten te hebben dat dit leidt tot onrust in de zaal, waar degenen die op dat moment op het podium staan dan weer last van hebben.  Ondanks –of wellicht juist dankzij al dit soort kleine onhebbelijkheden-  is een dansvoorstelling van het verenigingsleven toch steeds weer een aparte ervaring. Dans in Roosendaal is ook een mooie afspiegeling van de volksmentaliteit. Dansscholen zijn rijkelijk vertegenwoordigd in Roosendaal , maar van samenwerking is zelden of nooit sprake.  Joss Hopstaken van het West-Brabants Archief heeft dat in een lezing bij het koffie-uurtje van DrieMaalPlankenkoorts  zelfs officieel vastgesteld. ‘Samen werken aan grote projecten zit in tegenstelling tot de Bergse buur niet in de genen van de Roosendaler. Het liefst gaat hij of zij zijn eigen gang. We hebben een actief en bloeiend verenigingsleven, maar iedere club opereert vanuit zijn eigen straatje’, aldus Hopstaken.
Nu het gemeentebestuur heeft bedacht dat Roosendaal in 2018 zijn 750-jarig bestaan dient te vieren met allerlei activiteiten –in werkelijkheid wordt herdacht dat de naam Rosendaele in 1268 voor het eerst wordt genoemd in een officieel document- zijn de verenigingen toch wel geneigd tot enige samenwerking, zo borrelt op uit de eerste berichten van de activiteiten. De presentatie van het volledige programma laat nog op zich wachten. De speciaal voor dit jubileum opgerichte Stichting 750 Jaar Roosendaal kondigt op de eigen website aan dat ze de verjaardag van Roosendaal wil vieren met allerlei (nieuwe) initiatieven, waaronder een feestweek met een kwalitatief hoogstaand openluchtspektakel. Concreet staan alleen de volgende programmaonderdelen vast: een Openluchtspektakel, het Roosendaals Toneel gaat de dialectversie van ‘My Fair Lady’ weer instuderen, er komt een boek ‘Roosendaal 750 Jaar’ (wie gaat dit schrijven?), het Roosendaals Treffen dat normaliter in 2017 op het programma had moeten staan is vanwege deze viering verplaatst naar 2018 en waarschijnlijk wordt daarbij samengewerkt met het Zomerfestival, een muzikale theatershow moet het sluitstuk worden van de viering, zeer waarschijnlijk wordt hierbij voortgebouwd op de gecancelde voorstelling die onder auspiciën van ROOS voor vorig jaar september stond gepland op het Tongerloplein. 
Voor de dans is dus kennelijk nog geen aparte plek ingeruimd. Naast de suggesties die ik reeds heb gedaan, lijkt dit jubileum mij een uitgelezen kans voor de Roosendaalse dansverenigingen om de handen en vervolgens de benen ineen te slaan om een choreografie te bedenken die nu eens louter gericht is op het artistieke aspect. De geschiedenis van dit zo fraaie Dal der Rozen moet al dansend toch zeer levendig uit te beelden zijn. Voorzitter Cor Verbogt van de stichting zal ideeën daarover ongetwijfeld welwillend en met veel belangstelling aanhoren. Dus ‘Dans jezelf tevoorschijn en in de spotlights van de historie’ aldus mijn oproep aan het adres van Dansend Roosendaal.