Donderdag 22 juni

ALS LAURO SAKKO ZINGT, ZWIJGT DE ARENA

Vanwege het tachtigjarig bestaan van de vereniging maakte de Roosendaalse afdeling van de Alliance Française van het jaarlijkse muziekfestival ‘Fete de la Musique’ deze keer een uitbundig muzikaal feest dat ‘tout’ Roosendaal mocht meebeleven. Plaats van handeling: het zonovergoten – Where Else?- Openluchttheater Vrouwenhof.  Als een variant op het bekende lied ‘Praat Nederlands met me’ moedigde spreekstalmeester Piet Geleyns de aanwezigen aan om zoveel mogelijk in de Franse taal met elkaar te converseren.  Een groot deel van de bezoekers behoort in het dagelijks leven tot de achterban van de Alliance, dit verzoek was dus niet geheel aan dovemansoren gericht. Maar er werd uiteraard vooral gezongen. Soms ingetogen, en vaak uit volle borst. ‘Van het kleinste gehucht in Frankrijk tot in Parijs, overal gonst het vanavond van de muziek’, jubelde Geleyns dan ook. Volgens hem was er deze avond maar een plek in Nederland waar het festival zo gretig werd omarmd: Het Openluchttheater Vrouwenhof dus!  Maar ja, je bent als vereniging uiteraard ook maar één keer tachtig jaar jong. 

Het Fête de la musique is een van oorsprong Frans jaarlijks terugkerend muziekfestival op 21 juni, dat vooral amateurmuzikanten de kans geeft op te treden in een straatfeestachtige sfeer. De toegankelijkheid en de vrijwillige inzet van de muzikanten zijn de pijlers van het idee. Het wordt sinds 1982 in alle gemeentes van Frankrijk gevierd, en later ook buiten het land, in onder meer België en Duitsland. Op kleine schaal doet Nederland ook mee. Het feest is in 1976 bedacht door de Amerikaan Joel Cohen toen hij werkzaam was voor Radio France. Het idee was om op de avond van de zomerwende, oftewel de langste dag van het jaar, zo veel mogelijk bandjes en solisten de straat op te sturen om de hele nacht muziek te maken. ‘Make Music’ is dan ook de alternatieve benaming in sommige Engelstalige gebieden. Na de Franse presidentsverkliezingen in 1981 is het idee van Joel Cohen door de toenmalige minister van cultuur, Jack Lang, voor het eerst ten uitvoer gebracht in 1982. Piet Geleyns, toch redelijk wat gewend op dit gebied, keek zijn ogen uit toen de witte Arenabanken in het park kort na aanvang al grotendeels gevuld waren. ‘We hoopten zo op goed warm weer dat we zelfs een worst aan Clara hebben geofferd’, zo werd in het welkomstwoord verkondigd. Waarschijnlijk was die worst een tikkeltje aan de grote kant geweest, want zo warm als het woensdagavond in het Vrouwenhof was, hoefde voor velen nu ook weer niet. Na het openingslied ‘Comediens’, voornamelijk bekend in de uitvoering van Charles Aznavour, mocht het koor Kommer en Kwel het officiële podiumprogramma openen met ‘Prendre un Enfant’ van Yves Duteil. Het muzikale gehalte won stevig aan kwaliteit toen het duo Angela Lambregts en Marno Balemans het stokje overnamen. Met Henk Vermeulen op gitaar en Margriet Valk op accordeon was dit een leuke opmaat naar het absolute hoogtepunt van de avond: het (helaas veel te korte) optreden van zangeres Laura Sakko. Ik heb Laura destijds een aantal keren in mijn radioprogramma ‘Spotlight’ op Stad FM mogen ontvangen. Natuurlijk was het me toen al snel duidelijk dat ze het nodige in haar mars(eillaise) heeft, maar tot mijn genoegen kon ik woensdagavond constateren dat ze in die tussenliggende jaren met sprongen vooruit is gegaan. Haar stemgeluid heeft aan diepte en zeggingskracht gewonnen en de chansons verlaten nu met een veel doorleefder gevoel haar fraai gevormde mond. Reeds met haar openingslied ‘LÓiseau’ (uit de jeugdserie ‘Belle et Sebastien’) maakte Laura duidelijk dat het publiek hier eens goed voor moest gaan zitten, wat dan ook spontaan geschiedde.  Met ‘Cent Mille Chansons’ van de helaas veel te vroeg overleden Frida Boccara liet ze het ook voor Nederland succesvol verlopen Eurovisiesongfestival van 1968 (Lenny Kuhr, De Troubadour) weer even herleven. Van Jacques Brel vertolkte Laura diens ‘Quand on n’a que L’Amour’ op uiterst verfijnde wijze. Toen Piet Geleyns een toegift – of om in de juiste ambiance te blijven- een BIS-nummer aankondigde- kon die mededeling uiteraard op luide instemming rekenen.  Vorig jaar heb ik de Alliance gesuggereerd om vanwege haar zeventigste verjaardag Mireille Mathieu te laten overkomen voor een eenmalig daverend concert op Roosendaalse bodem, maar het hoge prijskaartje dat nog immer aan deze grand vedette hangt, vormde een legitiem obstakel. Maar waarom zou je het van ver halen als het talent zo nabij, zeg maar om de hoek, is? Wel hoop ik dat Laura, een advies dat ik haar ter plaatse ook meegaf, kans ziet om zo snel mogelijk op reguliere basis met een klein begeleidingsorkest te gaan werken en zo min mogelijk gebruik te maken van een geluidsband, altijd een wat knellend keurslijf. Enkele weken terug zag ik Lee Towers met een geluidsband in schouwburg De Kunstmin in Dordrecht aan het werk. Dat kan voor mijn gevoel echt niet bij een groots opgezet podiumoptreden. Een orkest geeft de artiest ook alle vrijheid om te improviseren, waardoor het optreden niet alleen aan kracht wint, maar ook letterlijk veel meer fysiek heeft. Tot mijn niet geringe teleurstelling vertelde Laura me dat ze na de pauze niet terug kwam, en dat was zowel een gemis als een misser in de organisatie. Ik had haar maar wat graag het liefst met groot koor ‘La Marseillaise’ horen zingen. De versies van Mireille Mathieu bezorgen me iedere keer weer kippenvel. Het Roosendaals-Franse muziekfeest werd na de pauze afgesloten met samenzang met als voorzangers het Chansons Ensemble. Zeg maar ‘Roosendaal Zingt Frans’. Dat gedeelte had van mij een andere invulling mogen krijgen. Een avondvullend concert door Laura Sakko bij voorbeeld.           


Achtergrond van Laura Sakko: Ze zingt al van kinds af aan. Op haar zesde is ze begonnen bij het kinderkoor Stichting Koorschool Roosendaal. Daarna is ze overgestapt naar jongerenkoor Close Up.
Tegenwoordig zingt ze bij het Roosendaals Kamerkoor en bij het vrouwenkoor Mea Dulcea in Bergen op Zoom. Wat ooit is begonnen als een hobby, is inmiddels uitgegroeid tot haar grootste passie.
Regelmatig treedt ze solo op tijdens onder meer muziekfestivals, feesten en bruiloften. Ze zingt verschillende muziekgenres, zoals klassiek, ballads, pop en Franse chansons. Laura is te boeken voor diverse gelegenheden, zoals (Franse) feesten, bruiloften, doopsels en uitvaarten. Ze zingt met een goede orkestband of, indien gewenst, met live begeleiding (piano). Zie ook haar website.