Dinsdag 12 maart 2019

WILLEKE ALBERTI IS ER NOG, EN HOE!

Nadat directeur Jan-Hein Sloesen hoogstpersoonlijk de zijdeur van de grote zaal in De Kring voor haar had geopend, troonde ze binnen zoals alleen zij dat kan. ‘Ik ben er nog’, zong Willeke Alberti direct in de richting van de eerste rijen. Alsof iemand daar ooit aan getwijfeld had. Terug van nooit weg geweest dus. Het was pakweg zeven jaar geleden dat ik haar voor het laatst aan het werk had gezien in De Nobelaer in Etten-Leur. Tot voor kort getuigde een filmpje met een interview voor StadsTV12 daar nog van op youtube.  Het was Willy Albertina Verbrugge’s grote wens om in aanloop naar haar 75e verjaardag op 3 februari 2020 nog een keer groots uit te pakken met een show vol bijzondere liedjes en persoonlijke anekdotes.
Dat was bij zoon Johnny niet tegen dovemansoren gezegd. Hij ging onmiddellijk aan de slag om deze hartewens van moedertje lief in vervulling te laten gaan en die inspanningen resulteerden in ‘De Show van mijn Leven’ die op 5 en 6 oktober zijn apotheose krijgt in Afas Live (voorheen Heineken Music Hall) in Amsterdam. Het originele affiche vermeldt slechts één concert op 5 oktober, maar de belangstelling om Willeke’s verjaardagspartijtje bij te wonen was zo groot dat er in een mum van tijd tot een tweede concert kon worden besloten. Jan-Hein Sloesen is er maar wat trots op dat Roosendaal daar ook een stevig vleugje en voorproefje van mee kreeg.
Eerder verraste Johnny zijn moeder al met de ontdekking van de jeugdige Mart Hoogkamer. Dat telefoontje staat Willeke nog helder voor ogen.  ‘Mam’, riep hij enthousiast door de hoorn. ‘Ik heb nu een jonge zanger ontdekt die precies als opa klinkt. Je weet niet wat je hoort’. Het levende bewijs van die bewering had ze gelukkig meegenomen. Mart is wel een kopje groter dan Willy was, maar zijn stem is nauwelijks te onderscheiden van de grote, kleine Napolitaner zanger van weleer. De enige keer dat ik Willy en Willeke ooit samen op één podium heb gezien was begin jaren tachtig in het ter ziele gegane Leysdream voor een opname van het TROS-programma ‘Op Volle Toeren’. Prachtig om te zien hoe de erfenis van Willy op deze manier levend wordt gehouden.  Het is nauwelijks voorstelbaar dat het in 2020 al weer 25 jaar geleden is dat er een musical over Willeke’s leven in de theaters was te zien met in de hoofdrollen Joke de Kruijf (Willeke), Frits Lambrechts (Willy) en Frans van Deursen. De bron van inspiratie was toen net vijftig, en geïnspireerd door het succes van de musical besloot het ‘origineel’ terug te keren op het podium. ‘Joke de Kruijf heeft mij geweldig vertolkt, maar toen dacht ik, als ik er zelf ga staan, komen de mensen misschien ook wel’, lichtte Willeke dat besluit toe.  Dat die verwachting een kwart eeuw later nog steeds gerechtvaardigd is, bewees de hoge opkomst in De Kring wel. In het eerste deel haalde ze voornamelijk herinneringen op aan al die ‘fijne collega’s die er helaas niet meer zijn’. De reeds in 1970 op slechts vijftigjarige leeftijd overleden Tom Manders als Dorus bleek nog steeds een speciaal plekje in haart hart te hebben. ‘Ik kan zingen wat ik wil, maar zodra ik het lied over die ‘Twee Motten’ aankondig, gaat er een golf van herkenning door de zaal. Opvallend veel mensen kunnen dat lied nog letterlijk meezingen’.  Conny van den Bosch is zo’n andere dierbare collega.  Haar lijflied ‘Ik geef je een Roosje, mijn roosje’, kon uitgerekend in Roosendaal prachtig gevisualiseerd worden met een grote bos ruikers, waarvan Willeke er een aantal uitdeelde aan het publiek. Dit concert maakte tevens duidelijk dat er aan Ramses Shaffy heel wat vrouwelijke, fysieke liefde verloren is gegaan. ‘Toen ik voor het eerst oog in oog stond met Ramses was ik op stel en sprong verliefd op hem. Het was net of God was neergedaald op Aarde. Maar ja, hij was al van Liesbeth (List, JP)’. Uit het rijke repertoire van Robert Long bracht ze het lied met een dubbele bodem ‘Alleen in Amstelveen’ ten gehore.  Deze ballade over ‘een takkenwijf dat altijd een takkenwijf is gebleven’  illustreert het genie van Long ten volle. Met Leen Jongewaard heeft hij ook een prachtige ode gebracht aan die ‘fijne Jordaan’ in Amsterdam ‘waar het voor homosuelen in die tijd echter niet zo fijn vertoeven was, getuige de dooie rat die bij een homostel door de brievenbus werd gepropt. In een lang uitgesponnen medley samen met Mart  Hoogkamer ‘beperkte’ Willeke zich echter tot de officiele lofliederen op deze oude volksbuurt pur sang. Niet zo verwonderlijk, want de Jordaan is voor Willeke onlosmakelijk verbonden met haar oom Johnny Jordaan, van wie ze de wijze levensles heeft meegekregen ‘ten allen tijde je zelf te blijven’.   Het gedeelte na de pauze kende een verfrissende opening. Op energieke wijze werd het klassieke stuk ‘O Sole Mio’ , in 1899 geschreven door Giovanni Capurro en uitgevoerd door onder anderen Enrico Caruso, Mario Lanza, Luciano Pavarotti, Andrea Bocelli en….Willy Alberti, tegenover ‘It’s now or never’ van Elvis Presley geplaatst, waarbij Willeke demonstreerde nog lekker te kunnen rocken. ‘O Sole Mio’ is een romantisch Napolitaans liefdeslied dat in het land van herkomst meestal wordt gezongen in het originele Napolitaanse dialect. Daarom was ‘Mijn Zon’, zoals de Nederlandse vertaling luidt, Willy zo goed op het stevige, compacte lijf geschreven.  In 1949 nam de Amerikaanse zangerTony Martin  de eerste Engelstalige versie van het lied op, getiteld There's no tomorrow, zo’n tien jaar later gevolgd door Elvis Presley. Toen Presley het liedje hoorde verzocht hij het songschrijversduo Aaron Schroeder en Wally Gold een nieuwe tekst te schrijven, waarna hij er rond 1960 in verschillende landen, waaronder Nederland, een nummer 1-hit mee scoorde onder de titel It's now or never. Zo schuilt er achter elk lied wel een verhaal. Dat geldt zeker ook voor ‘Jij en ik zijn samen één’ dat Willeke destijds aan dochter Danielle (ook al weer 51 jaar jong) opdroeg. Via ‘Telkens Weer’ uit de film ‘Rooie Sien’ koerste het concert onverbiddelijk en veel te snel op het einde af.  Het publiek kreeg de goede raad mee om ‘te zeilen op de wind van vandaag’, want aan die van gisteren heb je niets meer’. Ik had verwacht dat Willeke daarna nog haar ondergewaardeerde songfestivallied ‘Waar is de zon?’ zou zingen, al was het maar om die keiharde rotwind op deze zondag te verjagen, maar je kunt natuurlijk ook teveel willen. Al met al was dit concert een leuk opwarmertje voor het grote feest op 5 en 6 oktober en een prettige hernieuwde kennismaking met Willeke in deze fase van haar nu al zo rijk gevulde leven. Zoals ze zelf al onderstreepte, Willeke bruist nog van de energie. Ik had dat levenselixer uit Laren op deze mistroostige dag voor geen goud willen missen!  
Broer Tony, ook deze middag de vriendelijkheid zelve, vertelde desgevraagd in de stand met merchandising dat Willeke na dat grote feest wat gas wil terugnemen. ‘Natuurlijk blijft ze optreden. Het contact met het publiek zal ze waarschijnlijk nooit kunnen en willen missen. Ik verwacht dat ze zich vooral zal concentreren op de kleinschalige concerten in verzorgingshuizen. Heel lang was daar een dito wachtlijst voor. Maar dankzij een schenking van de Postcodeloterij zijn we die lijst via de Willeke Alberti Foundation heel snel aan het inlopen. Gelukkig maar, geen dankbaarder publiek dan in de zorgcentra, dat we op deze manier gelukkig wat verpozing kunnen brengen. Willeke geniet daar zelf ook ‘telkens weer’ ontzettend van’.


Willeke Alberti – met als speciale gast Mart Hoogkamer. Gezien door Jaap Pleij op zondag 10 maart in de grote zaal van De Kring.