Woensdag 12 december 2018

ISABELLE MODE LOODST BEWONERS ST. ELISABETH SMAAKVOL DOOR DE FEESTDAGEN

Smaakvol gekleed in de nieuwste mode de feestdagen in. De contactpersonen mogen dan wel vooral oog hebben voor het uitruimen van hun kledingkasten, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat de bewoners niet meer openstaan voor nieuwe kledingstukken. De activiteitencommissie van Huize St. Elisabeth realiseert zich dat heel goed en daarom ontvangt Gerard van Toren van Isabelle Mode regelmatig een uitnodiging om de recentelijk binnengekomen collectie te showen.  Ma is niet van plan haar garderobe nog uit te breiden. Ze verbaast zich er iedere dag weer over hoe vol haar kast hangt, maar onder het motto van ‘dan ben je er toch even uit’ weet ik haar probleemloos mee te tronen naar ‘Trefpunt.  De overvolle kledingrekken lachen de bewoners bij binnenkomst al toe.
Even over half drie neemt malespeaker Van Toren de microfoon routineus ter hand, en zegt meteen het helemaal niet erg te vinden als de bezoekers niet alle kleding even mooi vinden. ‘Om die reden hebben wij gekozen voor een gevarieerd aanbod, zoals onze modellen Ankie en Janny u zo meteen gaan laten zien’. Hij is amper uitgesproken of Ankie maakt gestoken in een ‘grijs jasje van mooie kwaliteit’ haar entree tussen de tafeltjes. Direct gaan er een paar graaiende vingers richting model. Bij het gangpad zit een mevrouw die ‘eerst voelen, dan pas eventueel kopen’ tot motto heeft verheven. Ankie laat zich glimlachend betasten. Zo lang de belangstelling uitsluitend naar de kleding uitgaat, heeft ze geen moeite met deze vorm van handtastelijkheid. De speaker laat intussen weten dat dit jasje heel goed is te combineren met ‘leuke blousjes die elegant blijven hangen op de heupen’.  Om het aanbod helemaal onweerstaanbaar te maken, luidt de huishoudelijke mededeling dat ‘het ook gewoon in de machine gewassen kan worden’. Het jasje doet slechts 79,95 euro en wie op en top gekleed wil gaan, mag het bijpassende blousje voor maar 39,95 euro in de kast hangen.
‘En reken maar dat het daar graag ook weer wil uitkomen’, waag ik een schalks grapje in de richting van Ma. Ze kijk al lang geen ‘Voetbal Inside’ meer en daarom lacht ze maar vriendelijk ten teken van onbegrip. Annie verdwijnt met enige zwier in de coulissen en plots verschijnt Janny ten tonele in een ‘honderd procent katoenen jasje met een hokjes- en ruitjesmotief. Ik keek even op en ga er onmiddellijk goed voor zitten. Janny is met haar betoverende blonde lokken wat je noemt bepaald geen klankbord van het onheilspellend wereldgebeuren om ons heen. Van mijn persoonlijke aandacht is ze de rest van de presentatie wel verzekerd. Janny is ook nog eens aanzienlijk goedkoper dan Ankie, als je dat oordeel alleen aan de kleding verbindt. Het katoenen jasje dat deze pronte dame draagt kost ondanks de opvallend lange lengte maar 39,95 euro, Janny helaas niet inbegrepen. Eerder liet de speaker zich ontvallen dat divers kledingstukken afkomstig zijn uit Duitsland en ook voorzien zijn van Duitse prijskaartjes. Niet iedereen weet dat, maar mode is bij onze oosterburen heel wat goedkoper dan in Nederland. Van Toren benadrukt dat met enige gretigheid. Als geen ander weet hij dat mensen graag het gevoel hebben voordelig uit te zijn geweest. Winterjassen, truien, shawls, vesten, Ma laat het allemaal goedkeurend passeren zonder dat haar koopwoede wordt gewekt. Janny is nu in een rode jas van Leona gestoken. ‘Zeer mooi en hoog in de taille, en allemaal stretchmaterialen, meneer’, lacht hij in mijn richting. Dat het bij Janny hoog zit was mij uiteraard niet ontgaan, maar Van Torens wervende woorden hebben uitsluitend betrekking op de bijbehorende pantalon, die slechts ‘de helft kost van de bekende Braks-broeken’. 
Na een klein uurtje is het voorbij. De helft van de bezoekers heeft de eindrit niet in ontwaakte toestand gehaald en zijn zich dus niet bewust van het wervelende afscheid dat de modellen nog voor ons in petto hebben. Na een korte koffieronde is het voor Van Toren hoog tijd om eens zaken te gaan doen. De dames die zich richting kledingrekken begeven, staat hij met gevraagd en ongevraagd advies ter zijde. Ma bevestigt op de weg terug wat mij na het bijwonen van de nodige  Elisabeth-activiteiten al lang duidelijk is. ‘Geef mij toch maar een gezellige muziekmiddag, waarbij je lekker mee kan zingen’, lacht Ma enigszins verontschuldigend, alsof ze wil zeggen ‘Sorry dat je hiervoor speciaal naar me toe bent gekomen’.   Meerdere onderzoeken hebben het uitgewezen: Bewoners van zorginstellingen zijn vooral gebaat bij muzikale activiteiten, te veel gesproken woorden gaan gewoon langs hen heen, naast deze modeshow is dat ook bij die regelmatig terugkerende bingomiddagen het geval. Maar ja, Ma was in ieder geval even van de afdeling af en dat is ook wat waard!